Avaricia e cobiza, os valores


Acceder aos puntos negros do pasado do outro para poder utilizalo, chegado o momento, a xeito de extorsión, é talvez a mellor maneira de enlamar o contrario nunha corrupción onde a avaricia e a cobiza, convertidas en valores polo pensamento liberal dominante, non parecen ter límites.

Non me quero deixar levar por un pesimismo antropolóxico, pero hai tempo que perdín a esperanza e non entendo como o ser humano atopa a felicidade máis no exceso que no necesario e esencial. Supoño que o límite da riqueza e o poder terá horizontes diversos e tratar de medilo sería relativo. Para Schopenhauer a riqueza gardaba semellanzas coa auga salgada: canto máis se bebe, máis sede se ten. Algo así debe de lle pasar a persoas coma o rei emérito, o seu xenro ou mesmo este Francisco Rodríguez, un brillante letrado das Cortes, agora no centro dunha noxenta corrupción. Que necesidade tiñan? Non quero nin imaxinar o seu sufrimento cando se decaten de que a vida non abondará para gastaren todo o amoreado. Lembro esa sensación avara hai anos cando un tiburón aparcou diante das casas baratas e del baixaron dous homes traxados, con acento madrileño. Eran dos lignitos. Toda a vila andaba revolucionada co tema. Non se falaba doutra cousa. Na Limia había un gran xacemento que ía supor ouro para os veciños. Apegados a aquel coche exuberante, os nenos vimos os homes entrar no portal e, malia pensarmos que ían ao quinto, onde vivía o alcalde, pararon na nosa casa porque querían facer unha prospección na finca do meu pai. Iamos ser millonarios!, pensei, sen saber aínda que o proxecto non ía saír adiante, pero unha avaricia descoñecida devastou a miña ética e elaborei unha lista tan descomunal e innecesaria que non fun quen de pegar ollo en varias noites. Total para nada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
17 votos
Comentarios

Avaricia e cobiza, os valores