Sarah Hegazy


Seguramente o nome desta muller, xa falecida (suicidouse o pasado 14 de xuño), non lles dirá gran cousa. Coma tantos nomes, pasará rapidamente ao esquecemento, á nebulosa da historia, a ese lugar onde, inevitablemente, iremos todos cando xa ninguén nos recorde. A realidade prefire ocuparse de Messi ou do cardeal Cañizares. Un lanza balóns ao fondo da rede, e o outro lanza embustes á rede global de Internet falando de fetos e vacinas do covid-19 que el inventa. Un quere que gañen os seus. O outro, creo que tamén.

Sarah Hegazy era unha activista LGTB exipcia. Levaba anos exiliada no Canadá, logo de que o seu Goberno a represaliara brutalmente (descargas eléctricas, torturas diarias, premiando aos compañeiros de prisión se a violaban -e violárona, claro, moitas veces-) por despregar unha bandeira co arco da vella, o símbolo do orgullo gay, durante un concerto. Declarou, pois, publicamente que era homosexual. Loxicamente, neses países facer tal declaración é moito máis que informar dunha orientación sexual. Facelo en Exipto pode implicar o que lle pasou a ela. Inconsciente, dirán algúns. Valente, direi eu. E digo máis: se a historia avanza non é por quen queda na casa obedecendo as normas inxustas, por medo ou por complicidade ou porque, total, non ten que ver comigo; se hai progreso é porque hai xente que se lanza ao desafío, ás barricadas, a enarborar fachos con ideas novas, guitarras ou bandeiras.

Ela tivo que exiliarse no Canadá. Recoñeceu que saíu da prisión «destruída». Reparen na palabra. Destruída. Ela xa non era ela. A prisión, en Exipto, como moitas veces aquí, máis que reinsertar -curioso eufemismo que sabemos que xa non significa nada en absoluto- o que busca é precisamente destruír ao ser humano que está alí metido. Saíu, dixo, destruída. Ela xa non era ela. Tiña o seu corpo. Torturado. Violado. Destruído. E tiña a súa cabeza, habitada para sempre cos fantasmas da violencia dun estado criminal. Destruída tamén.

Aquel domingo, no Canadá acabou coa súa vida e co seu sufrimento. Vexo a súa foto do día do concerto, coa bandeira do orgullo. Sorrí inmensa. Chea de vida. Chea de esperanza. Está dicindo: mirádeme, hai un futuro, todas e todos podemos ser felices e amar a quen nos pete.

Hoxe está morta. O seu nome irá directo para o esquecemento, á papeleira de reciclaxe da historia. E nós seguiremos asinando tratados comerciais e paquetes turísticos con estes países onde a vida, os dereitos humanos e o futuro son simplemente miseria.

Por Francisco Castro Escritor

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Sarah Hegazy