Tocarte


Ela, nos días de tristeza, mirábase no espello e falaba soa. Era unha terapia que daba resultado. Nas últimas semanas non puido facelo. Necesitábao, pero non podía. Estaban os nenos na casa e non quería que sospeitasen da súa saúde mental. Eran xornadas infames. Empezaron con cancións (Resistiré, cantaba a veciñanza), porén as cancións non duran todos os minutos, todas as cifras que convertían as ausencias e os enfermos en números. Iso pensaba ela. Pensaba fronte ao espello pero non abría a boca. Tiña medo de que escoitasen os nenos. Pero non era o seu único medo. Súa nai estaba soa, a un par de quilómetros de distancia. Falaba con ela cada día de corentena. Videochamadas, mensaxes, risas, ocorrencias a todas horas. A nai non quería que falasen das cousas escuras nin desa frase pretérita que se apropiara da linguaxe: «Lo peor está por venir». Porque a coñecía. Sabía que a súa filla tiña inclinación á tristeza. Ela era máis forte. Dura coma mármore. Tan dura que algunha vez, cando era nena, negoulle algún necesario abrazo. Os anos cambiaran á mamá. Cada vez parecía máis tenra e próxima e afable. Serían os netos, probablemente. Teñen os nenos esa virtude: tornan brandas ás persoas máis pétreas. Hoxe falaron tres ou catro veces. «Non te derrotes, non te veñas abaixo», dicía a nai. E ela contestaba que non. Que non estaba soa. Que na casa, grazas aos pequenos, había moita alegría. «Ademais tes de todo. Unha casa grande, comida, diversións. Fáltache algo, cariño?», dixo a nai para despedirse. «Ata mañá. Un bico», dixo ela. Ao colgar foi ao cuarto. Púxose fronte ao espello. E quixo contestar á nai: «Fáltame tocarte, mamá. Tocarte». Quedaba un día menos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
36 votos
Comentarios

Tocarte