As políticas que afogan o agro


Estes días, nos diferentes territorios do Estado as persoas agricultoras e gandeiras están saíndo masivamente á rúa para denunciar de xeito unánime a situación desesperada pola que está a pasar o sector, en gran medida debido aos prezos ruinosos que se pagan en orixe e á imposibilidade de repercutir as subas dos custos de produción (enerxía, insumos, novas esixencias ambientais, custos sociais...). Á unanimidade neste diagnóstico hai que sumar a frustración pola acción duns gobernos que están a usar o sector como moeda de cambio, negociando tratados comerciais como o de Mercosur, que incrementarían a entrada de carne e doutros alimentos de terceiros países, xunto ao incremento de esixencias e á incerteza do brexit e das negociacións da próxima PAC.

O propio ministro recoñece o mal funcionamento da cadea de valor, pero isto tampouco é nada novo, e en Galicia sabémolo ben. A directiva comunitaria de prácticas desleais na cadea alimentaria e a propia lei da cadea alimentaria española nacían, en teoría, co fin de protexer á parte máis débil da mesma, o sector produtor, e eliminar prácticas abusivas. Na práctica, e despois de moitas reunións, declaracións de intencións e fotografías para a galería, nunca chegaron a desenvolverse fórmulas que implicasen ningún avance para garantir a marxe das persoas produtoras. Coa escusa da lexislación de competencia, o Goberno permitiu que houbese cárteles como o do sector lácteo, que operaron con total impunidade máis de dez anos sen que ata o momento o sector recibise ningunha reparación, impagos por parte de moitas industrias ou adegas, prezos que estaban claramente por debaixo dos custos de produción… A contestación do ministro ás mobilizacións resulta bastante timorata e decepcionante, pois limítase a anunciar unha convocatoria urxente do Observatorio de Prezos da Cadea Alimentaria para analizar a formación de prezos -cando se sabe que, con carácter habitual, hai unha diferenza media dun 400 % entre os prezos pagados en orixe e os que se lles cobran ás persoas consumidoras- ou propor que nos contratos figure con carácter obrigatorio o prezo, unha obriga que existe desde hai anos en sectores como o lácteo, e que non nos protexeu de cobrar os prezos máis baixos do Estado e de Europa, mesmo en anos como o 2019, no que as industrias están a recoñecer que foi para elas un período histórico en canto a beneficios.

Pola contra, noutros lugares como Francia deben xogar noutra liga, pois xa no 2018 aprobouse a lei para o equilibrio das relacións comerciais no sector agrario. A lei introducía a posibilidade de establecer prezos de referencia por parte das organizacións interprofesionais, con prezos de referencia mínimos e unha parte garantida para remunerar o traballo. As políticas neoliberais, que pretenden obter cantidades enormes de materias primas a prezos ruinosos, están afogando o sector, acabando co medio rural e eliminando a posibilidade de que unha agricultura e unha gandaría verdadeiramente sostibles acheguen os alimentos saudables e de calidade que a sociedade precisa. E nós preguntámonos: por que en Francia se pode lexislar para garantir a marxe das persoas produtoras e no Estado español non? Por que o Goberno segue sen comprometerse con solucións reais para o sector?

Por Isabel Vilalba Secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

As políticas que afogan o agro