Cincuenta euros


O salario mínimo interprofesional (SMI) acaba de alcanzar un récord histórico. É ben certo que moitas defendemos que a mellora na súa contía debe seguir revisándose; con todo, só un necio podería afirmar que conseguir unha suba dun 29 % en cuestión de dous anos non é un triunfo para unha grande maioría da masa asalariada. Desde que Unidas Podemos-En Común pactou co Goberno socialista a primeira suba aos 900 euros ata os 950 de hoxe sumamos 214 euros de incremento ao mes nas percepcións das persoas cos salarios máis baixos. Isto é, a medida impacta directamente nunha mellora para os petos dunha grande maioría de traballadoras e traballadores.

Se atendemos á realidade galega, a ninguén pode escaparlle que esta medida ten moita máis incidencia que na maioría dos territorios do Estado. O salario medio galego sitúase arredor dos 2.000 euros, por debaixo da media española. Medio millóns de galegas e galegos cobran menos de 1.000 euros ao mes.

Ben é certo que unha porcentaxe nada desprezable padece unha enorme precariedade con xornadas parciais involuntarias, pero tamén é verdade que moitas desas xornadas parciais sono en empregos cuxa base salarial é a do SMI, polo que proporcionalmente tamén verían melloradas as súas retribucións. O SMI é, por tanto, o principal instrumento público para combater a desigualdade salarial e a pobreza laboral, un instrumento de combate contra a fenda de xénero e, por suposto, os miserentos salarios das persoas mozas no noso país.

Non somos inxenuas ante a realidade das e dos traballadores pobres: hai, por suposto, moitas máis medidas que tomar, ademais da suba do salario mínimo. Pero permitámonos valorar as consecuencias na vida real da súa aplicación.

Porque aqueles que cuestionan o impacto que os 50 euros ao mes da última subida poden ter para un traballador ou para unha familia pode que, para a súa fortuna, nunca se atoparan en situación de vulnerabilidade económica. E pode que, en pleno mes de xaneiro, obvien a realidade do medio millón de persoas pobres en Galicia, das que a metade delas non poden nin pagar o recibo da luz.

A media da factura eléctrica no Estado ascendeu no 2019 a 71,15 euros mensuais. Así que, por favor, antes de desprezar os 50 euros ao mes sería necesario poñerse nos zapatos de quen apaga a neveira por non poder facer fronte á factura da luz. No 2020 as galegas e os galegos temos unha nova cita electoral, desta vez para escoller o futuro de Galicia. O camiño para devolver un pouco do espoliado ás máis febles deste país debe continuar. E, de seguro, as nosas propostas en materia de emprego van ser a clave para mudar a realidade de moitas galegas e galegos. Traballemos, pois, en tódalas frontes nas que ata o de agora a dereita só serviu para seguir facendo ás galegas e aos galegos máis pobres que a media do Estado. Acabamos de amosar que sabemos como.

Por Eva Solla Vicepresidenta segunda do Parlamento de Galicia e coordinadora de Esquerda Unida

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

Cincuenta euros