Sanidade no rural: promesas que non valen nada


Era 21 de setembro del 2016 e o candidato á Xunta, Alberto Núñez Feijoo, pronunciaba en O Saviñao a famosa frase que afirmaba que a actual lexislatura en Galicia ía ser «a lexislatura do rural». Facíao empregando un elemento habitual en campaña, a apelación ao sentimental, lembrando a súa orixe aldeán. Feijoo afirma estar moi orgulloso de ser dos Peares. Algo que está moi ben. E algo que lle pasa á maioría das persoas dos centos de núcleos rurais de Galicia. Dos máis grandes aos máis pequenos. Por suposto, tamén a aquelas que naceron en vilas e cidades.

Pero a fixación de poboación nos núcleos rurais non se nutre de sentimentalismos. A posibilidade de que as galegas e galegos poidan continuar vivindo nos seus pobos pasa, necesariamente, polo emprego e os servizos públicos. En 2018 a Xunta anunciaba a elaboración dunha lei «de impulso demográfico». A uns meses da fin da lexislatura e xa en 2020, o texto segue sen chegar ao Parlamento e o contido que coñecemos é unha mera declaración de intencións con escasísimas medidas concretas. Por suposto, evitando garantir por lei unha carteira sanitaria ou sociosanitaria nas poboacións rurais.

A aparente preocupación do Goberno xa non cola. Porque mentres nos falan de «lexislaturas rurais» e «leis demográficas», servizos esenciais como escolas e consultorios médicos foron pechando nos últimos anos en aldeas e parroquias afastadas.

O peche do paridoiro de Verín é o paradigma do abandono do rural por un Goberno que considera que un servizo público con menos afluencia por prestarse nunha poboación máis pequena é un gasto. Obviamente, se o mantemento deste servizo e a atención das urxencias pediátricas fora unha prioridade, a Xunta non tería agardado a que se xubilase o profesional que as atendía e que chegou a prorrogar ata tres veces o seu retiro. E por suposto, non terían empregado a algún persoal sanitario de Ourense como parapeto para xustificar unha decisión que é todo menos médica.

Estamos ante unha decisión puramente política, coma o foron deteriorar o resto de servizos do hospital de Verín coma dermatoloxía, traumatoloxía ou medicina interna. A ausencia de persoal para as substitución non pode ser unha escusa. A Administración é responsable de buscar os incentivos profesionais necesarios e ofrecer estabilidade laboral para permitir que o peche de servizos non sexa unha constante. Do contrario, a atención primaria e hospitalaria no rural irase apagando coma un misto.

O Goberno de Núñez Feijoo debe dar marcha atrás na decisión de peche do paridoiro de Verín, pero tamén debe entender que a sanidade pública debe manter a súa equidade para ter os mesmos dereitos en Verín ou en Monforte que en Vigo ou na Coruña. Sen sanidade pública no rural, a xente acelerará o abandono das súas vilas.

Antes de falar de demografía, mellor pensar nas medidas políticas que se están a tomar. Se non, as promesas electorais seguirán a ser como na canción de Los Piratas, promesas que non valen nada.

Por Eva Solla Coordinadora de Esquerda Unida e vicepresidenta do Parlamento de Galicia

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Sanidade no rural: promesas que non valen nada