Política cuántica


Co permiso do meu físico de cabeceira, o amigo Jorge Mira, fíxenme seareira da física cuántica. A través de libros de divulgación, non crean, e asumindo que nunca chegarei a entendela realmente, tranquilízame saber que, no interior da materia, hai unha maxia fascinante, mais explicábel a través da ciencia. Por exemplo, un dos principios máis abraiantes da mecánica cuántica é o de incerteza, polo cal W. Heisenberg demostrou que non podemos saber con certeza pares de magnitudes: se sabemos a velocidade dun electrón, non sabemos a súa posición; se medimos onde está, xamais saberemos como é exactamente. Se tentamos medir todo iso que en realidade existe en forma de posibilidades superpostas a partícula colapsa, ou sexa, fai algo parecido a desaparecer.

Como non son física, senón escritora, atopo o mesmo tipo de fascinación cuántica neste momento político en que coñecer con seguridade a posición do PSOE implica descoñecer cales son os seus principios, mentres que coñecer a súa velocidade de cara á investidura imposibilita saber se a súa interacción con outros partidos provocará o colapso do Parlamento, inestábel coma un neutrón libre. E, aínda así, que fermoso momento de aceleración vivimos con ese acordo con ERC que semella ter aplicado outra bonita idea cuántica: o efecto túnel, ou a capacidade das partículas subatómicas para atravesar barreiras, ser unha cousa e outra a un tempo. Igual que na física clásica, en España pensabamos que calquera feito é legal ou ilegal; pero coma os electróns, que se comportan como partícula e onda, Cataluña logrou demostrar cuanticamente que a política, coma a ciencia, é quen de resolver o que as limitadas mentes tradicionalistas non atinxen.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

Política cuántica