Vivamos con sentidiño!


en Galicia somos afortunados e gozamos dun sexto sentido. Ademais do tacto, do olfacto, do gusto, da vista e do oído, contamos co sentidiño, o máis extraordinario de todos eles, que vén de ser elixido o termo do 2019 polo Portal das Palabras que conta coa colaboración da RAG e a Fundación Barrié. O sentidiño, desde logo, primou nunha elección na que por debaixo quedaron feminicidio, narcosubmarino, quecemento global e negociación, unha palabra esta moi esgotada que só acadou o 1% dos votos.

Non teño claro que o 2019 teña sido un ano con moito sentidiño, máis ben apostaría a que estes doce meses estragaron co sentido común, que fai que sigamos desgobernados e á espera de que alguén poña cabeciña en tanto rebumbio. Talvez por iso esta elección do sentidiño sexa unha revelación do que debería acontecer no 2020 seguindo a estela desa sabiduría popular representada polas avoas galegas. Delas herdamos este marabilloso concepto que ten un punto máis disfrutón que o sentido, e moitísima máis mesura, equilibrio e aloumiño na súa expresión. «Se vas de festa, sentidiño!» non ten dúbida desa interpretación que non é a simple rifa seca. Porque «Se vas de festa, sentido!» ponte á defensiva, férete no corazón, ponte nun lugar de moita menos confianza que ese sentidiño agarimoso que permite o gozo con tranquilidade. Ese -iño galego transfórmao, dálle a sensatez que perde o sentido e favorece a estreita relación entre os falantes: «No coche vai con sentidiño»; «Bebe con sentidiño»...

Así que os galegos abranguemos no uso dese termo unha propia concepción do mundo, que evidencia que é mellor antes de precipitarse que alguén che diga: «Vas caer». E que se de súpeto cambia o aire e choven chuzos de punta a mesma voz che abra o ceo cun: «Malo será». Ese sentidiño de Galicia fai que de pronto collamos a chaqueta e digamos na despedida: «Marcho, que teño que marchar» e que ante unha desazón pequena, a túa nai che espete: «Agora xa foi, Marica non chores». E se chegas con resaca o día da festa, o teu avó che solte na cara: «Días de moito, vésperas de nada», e se suspendes teus pais che alerten: «Ou aprobas ou vas coas ovellas ao monte!»... Ese sentidiño é extraordinario en todo, mesmo nesa fartura que despois dunha enchenta, consegue que a túa tía che pregunte con preocupación: «Fágoche un bisté?». Vivamos con sentidiño!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos
Comentarios

Vivamos con sentidiño!