Marianela, a boticaria do Gaiás


Unha botica na Cidade da Cultura? Non, non está previsto abrir alí unha oficina farmacéutica; é so unha licenza literaria para falar dunha persoa homenaxeada na celebración da Inmaculada, patroa da Farmacia. Non adoito acudir a estas celebracións gremiais, entre lúdicas e gastronómicas, ás que son convocado como membro do colexio farmacéutico coruñés, pero nesta ocasión decidín acudir, co aliciente -ingrato polo dispendio e a desmesura- de coñecer a Cidade da Cultura de Galicia.

Un colorido cartel -en perfecto español, que unha cousa é gozar da cultura de Galicia e outra caer en aldeanismos- que non desgustaría a Okuda San Miguel, o muralista español máis recoñecido, presidía o acto, no que interveu o presidente do colexio coruñés, Héctor Castro, que coa precisión dun cirurxián e a claridade dun guía da catedral compostelá, debullou os retos actuais da profesión. Nestes eventos é xa tradición a entrega de insignias colexiais ás persoas que levan inscritas 25 e 50 anos na corporación provincial, nas categorías de prata e ouro. Descoñecía eu que nesta ocasión acudiría unha boticaria ferrolá, colexiada en 1944, hai 75 anos!, á que se lle impuxo a primeira insignia de ouro e brillantes para recoñecer a súa dilatadísima traxectoria.

Tratábase de Marianela Fernández Calvete, que subiu ao estrado con decisión e case sen apoios, lucindo con primor as súas 97 primaveras, e cuxa voz non puidemos escoitar dada a rixidez protocolaria. Chegou a este mundo en 1922 en Cariño, daquela o porto do concello de Ortigueira; na inmediata posguerra, Marianela (ou Pilar, o seu segundo nome, influencia aragonesa da súa nai, Gregoria Calvete Beltrán, mestra nacida en Zaragoza, da que quedaría orfa aos 7 anos) estudou Farmacia en Santiago, no vello pazo de Fonseca. Eran escasas as mulleres nas aulas universitarias naquela época, pero Marianela estudou alí con naturalidade. Desempeñou a súa profesión en Arteixo e logo en Ferrol, case 20 anos en cada localidade, contemplando como as fórmulas maxistrais, signo da identidade farmacéutica, perdían a batalla diante dos medicamentos producidos industrialmente.

Marianela foi un exemplo, sen estridencias, para as súas tres irmás -Alicia, Gloria e Gregoria- tamén universitarias a finais dos anos corenta; as dúas primeiras completaron Medicina, especializáronse en Estomatoloxía en Madrid e foron das primeiras dentistas galegas. Rara avis esta familia! Catro fillas e catro universitarias! Pero non tan raro se se coñecese ao seu pai, Horacio Fernández, un admirable mestre ortigueirés, renovador das técnicas pedagóxicas, que soubo canalizar a educación das súas fillas.

Nestes tempos de banalidades e (in-)competencias entre cidades por ter o lucerío de Nadal máis ostentoso, o noso aplauso e agarimo vai para o exemplo desta muller, que en adiante será Marianela, a boticaria do Gaiás. Por certo, é a miña tía.

Por Xosé María Torres Farmacéutico e membro de Farmamundi

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

Marianela, a boticaria do Gaiás