A precariedade é das mulleres


Poñíase paternalista o presidente da Xunta no pasado pleno do Parlamento, afirmando que ninguén lle ía dar leccións de como protexer «ás nosas fillas, ás nosas mulleres e ás nosas nais». Afirmación desafortunada, obviamente. 

Non é só que as mulleres non teñamos dono. É que aspiramos a ser donas das nosas propias vidas. Digo que aspiramos, porque a violencia estrutural que supón ser pobres entre os pobres é unha lousa que pesa sobre o dereito das mulleres a unha vida plena e con independencia económica.

A contratación a tempo parcial de féminas representa xa o 60 % de todos o contratos dese tipo asinados no que vai de ano, segundo os datos do Servizo Público de Emprego. No 2018, o 77 % dos empregos a tempo parcial en Galicia tiñan nome de muller segundo a enquisa de poboación activa (EPA). As mulleres que manteñen esta modalidade de traballo o fan nun 57 % por non atopar emprego a tempo completo e o 18 % por asumir as cargas familiares. Isto é, o 75 % das mulleres que traballan a tempo parcial o fan porque o sistema non lle da máis opción.

A radiografía global do emprego feminino en Galicia debúxase cun 24,8 % de emprego a tempo parcial do total e un 27,3 % de temporalidade. De feito, só o 40 % das afiliadas á Seguridade Social teñen un emprego indefinido a tempo completo, o que supón que o 60 % sofre algún tipo de precariedade.

Ademais hai que lembrar que as persoas que causan inactividade laboral por coidado de menores e persoas dependentes son nun 87 % mulleres. Seguimos sendo nós as que maioritariamente continuamos asumindo as tarefas de coidados. E o facemos nun sistema que non pon medios suficientes para socializar ese traballo. Non en van, a finais do pasado ano había máis de 80.000 solicitudes ao sistema de atención á dependencia en Galicia. Con este panorama, sen abordar o paro e a precariedade das mulleres e a insuficiencia de dispositivos sociais públicos para as tarefas de coidados (escolas infantís gratuítas, centros de día de maiores...), falar dunha futura Lei de Impulso Demográfico de Galicia semella esconder o po debaixo da alfombra.

Igual, en vez de poñer tanto lazo morado e tanta camiseta rosa, en vez de falar das súas mulleres, as súas nais e as súas fillas, o Goberno galego debería tomar medidas que combatan a fenda salarial, o teito de cristal e a incapacidade de moitas mulleres para poder ter liberdade económica.

Asumir que as solucións á desigualdade son políticas. E que esas solucións non veñen da man do paternalismo, senón de medidas reais que nos igualen coma cidadás aos nosos compañeiros.

Por Eva Solla Vicepresidenta segunda do Parlamento de Galicia e coordinadora de Esquerda Unida

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

A precariedade é das mulleres