Rosalía e a manada de Manresa

Francisco Castro
Francisco Castro A CANCIÓN DO NÁUFRAGO

OPINIÓN

02 nov 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

A rapidez coa que consumimos todo, tamén información, fai que este segundo caso de violación, o coñecido mediáticamente como «La Manada de Manresa», e que hai uns días se xulgou en Barcelona, pase case desapercibido en comparación co anterior. En realidade, deberiamos darlle moita máis importancia pois xa é o segundo caso. Pero xa se sabe, afacémonos a todo. Lembran a Aylan? Moitos de vostedes, agora, estarán pregando o cello, porque non, xa non se lembran. Eu tampouco lembraba o nome. Tiven que ir a Google e poñer «neno afogado boca abaixo» para que saíse o nome e podérllelo escribir aquí. Pois iso: impresionámonos porque afoga un neno tentando chegar ao noso país. Pero logo, pasado un tempo, saen máis fotos de nenos afogados e un xa está afeito e pode seguir ceando que non pasa nada, sen que a nosa conciencia se altere. Podemos buscar o mando a distancia e cambiar de canle.

Con esta nova sentenza sobre a violación dunha nena de 14 anos por parte de seis homes que se foron turnando para facelo, pero que, segundo os xuíces, non a agrediron sexualmente porque estaba ebria e polo tanto, non tiveron que usar «nin violencia nin intimidación», pásanos igual. Xa non nos altera tanto. Aínda que debería. Porque non consideran, os xuíces, que tiveran que usar a forza, e polo tanto que non é unha agresión senón un abuso, polo que a pena é menor. A Fiscalía, por certo, pedía que se cualificase o acto como agresión. Os xuíces non o viron así. Malia todo -e eu xa non entendo nada- a sentenza recoñece que a vítima estaba en situación de «desamparo» (pois estaba inconsciente) e que a violación foi «extremadamente intensa e especialmente denigrante».

O texto da sentenza volve sobre o de sempre: como está borracha, «non sabía nin o que facía nin o que non facía» e polo tanto o uso da violencia non foi tanto. O feito de estar rodeada por seis adultos nunha fábrica abandonada non conta.