Berlanga


Estaba desesperado. Aquel mércores de outono, onte mesmo, non puido saír á vía madrileña onde moraba. Pesábanlle as pernas. Pesáballe, máis, a alma. Tirado no sofá e contemplando películas nas que aparecían veloces autoxiros rabuñando os ceos. Primeiro La Dolce Vita. Despois Apocalypse Now. O helicóptero transportando unha estatua de Cristo por riba dos acueductos de Roma, Fellini amado. Ou, co fondo da Cabalgata das valquirias, os helicópteros de Coppola bombardeando unha aldea do Vietnam. Quizais todo era un mal soño. As películas e os helicópteros. Por iso beliscou a súa pel. Mirouse no espello. Era el. O de sempre, tan estraño. Tristísimo e melancólico. Pobre. Tomou un paracetamol. Despois un betabloqueante que bloquease os latidos insensatos do seu corazón. Para qué quería o corazón se ela xa non estaba con el. Abandonouno, «como se abandonan los zapatos viejos», cantaba Sabina. Ela, catalá independentista. El, galego. Chamoulle «fascista» e golpeou a porta coma se a porta fose un disparo. Pobre. Sen traballo despois de soportar un improcedente despido nunha empresa innovadora, moi científica, que premiaba os expedientes brillantes. O seu era excelso. Graduado en Química, dous máster, matrícula en case todo: menos na vida. Suspenso en alegría. Pobre. Por iso non saía ás rúas de Madrid. Hoxe tampouco. Só quere que pase o tempo. Durmir, pero non dorme: un insomne como o Funes de Borges. Ou ver películas. Non podo seguir así, dixo. Saíu ao balcón: respirar. Dous helicópteros voaban o ceo agrisado de Madrid. Non sabía se era La Dolce Vita ou Apocalypse Now. Vivía dentro dunha comedia (un drama, talvez) que alguén debía gravar. Berlanga, probablemente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
67 votos
Comentarios

Berlanga