Fracaso en Cataluña: o día D


O día D dunha mobilización cívica, o máis importante, non é o día en que se conseguen todos os obxectivos —ese día nunca chega—, senón o día da desmobilización. Son palabras dun experimentado dirixente antifranquista que tomou parte no ciclo de manifestacións e folgas iniciado en xaneiro de 1976 por toda a oposición. Aquela campaña pola amnistía, a liberdade e a autonomía estivo na base do que logo foi a Transición política, co cambio, despois duns meses, do Goberno de Arias polo de Suárez. Cando a mobilización dura unha década de forma case continua, como é o caso da que hoxe sucede en Cataluña, pensar o día D resulta imprescindible e, polo que se está vendo nesta semana, mesmo imperioso. Pensar a desmobilización con resultados significa pensar a saída política. Si, esa simpleza tan repetida como desatendida. O contrario é asegurar un caos ou unha orde forzada.

Que Cataluña se converteu nunha polvoreira ninguén o nega; a discusión céntranse -coma sempre en certas culturas- en atopar culpables: empezouse polas ideoloxías, seguiuse polos partidos, baixouse ao nivel persoal dos políticos e agora as culpas repártense entre manifestantes embozados que tiran cócteles molotov a 130 graos e policías cercados que ou non dan feito ou fan de máis. En todo este tempo foise deixando pouco a pouco de mirar á política para mirar á lei. O cabo chegou coa aplicación dunha dura lei con consecuencias inéditas na xurisprudencia democrática -como explicou neste xornal o profesor Jordi Nieva-, en condicións de suspensión total da política, da negociación e mesmo do simple diálogo. Falaron e acordaron máis Carrillo e Fraga -por persoas interpostas- na primeira metade de 1976, e xa non digamos Suárez na segunda parte daquel ano, do que se leva falado e acordado nos dez anos do procés catalán. Ata aquí chegamos coa dura lei e a negación, sen diálogo político.

A mobilización democrática, sobardando dende as institucións as condicións de legalidade posibles, tamén chegou ao cabo nestes días. Curiosa figura e mala desculpa a dos incontrolados -ou infiltrados- que todo o mundo pon como escusa nunha situación da que ninguén ten control institucional nin político. Como se esmeraron en amosarnos en directo os medios vendedores de espectáculo.

Concertar democracia e legalidade é a materia pendente nun asunto onde uns son acusados de sediciosos e outros de antidemócratas, botándose respectivamente á cabeza a lei e a liberdade. As acusacións cruzadas de non respectar a democracia amosan unha coñecida inseguridade hispana sobre a pluralidade democrática. Arrastramos a dúbida dende hai décadas, as mesmas que a gozamos. Durante moito tempo estivemos ocupados cambiando a autarquía por Europa, o atraso pola modernización e un centralismo abafante por autonomías. Esa fase acabou hai anos e xa non da para máis. Estirala produce melancolía e frustración. Cataluña é a expresión dese cambio de época, enmarcado ademais nun contexto de crise global no que a democracia española, polo visto, non está moi madura para o afrontar. Antes de máis nada sería mellor empezar por constatar o fracaso, despois de dez anos que comezan cunha determinante sentenza do Tribunal Constitucional e acaban con outra do Supremo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Fracaso en Cataluña: o día D