De Galicia a Portugal con serenidade


As novas infraestruturas para achegarse á Galicia cantábrica permiten observar, despois da crise inmobiliaria, unha concertación máis serena da paisaxe coas novas edificacións. Algún efecto positivo trouxo: abriu un tempo para pensar. Aquilo do feísmo, na dimensión antropolóxica que me interesaba especialmente, lévanos a cuestionar de forma reiterada o porqué do deterioro que se deu nas vilas galegas e non, en cambio, nas de Portugal e Asturias. A prolífica lexislación e normativa dos últimos tempos pode valer para preparar o futuro territorial de Galicia ante a nova paixón inmobiliaria que parece que asoma, sempre e cando, e isto é o fundamental, os xestores e os veciños estean convencidos delas.

En Foz inauguramos un monólito ao borde do mar, na senda da Rapadoira onde adoitaba pasear Ceferino Díaz, un socialista eficaz a quen tanto debe a autonomía de Galicia. O recendo do mar, o brillo das rompentes e a xeometría infinita das ondas aportáronnos doses de serenidade aos alí presentes.

Máis tarde percorremos o adarve da muralla de Lugo, onde seguen presentes as estadas das obras de rehabilitación do sector deteriorado da cidade histórica. A nova Lei de Rehabilitación no seu articulado máis comprometido, o que é de aplicación directa aos bens obxecto de especial protección, debe ser levada á práctica con moita prudencia, non vaia ser que as pautas de intervención nos tecidos históricos, recoñecidas mundialmente nalgúns casos e que propiciaron unha boa formación especializada de xoves arquitectos, poidan terminar desvirtuadas.

Cada vez que vou a Lugo ou a Ferrol reafírmome en que necesitan un esforzo inversor autonómico e fortalecer especialmente os vínculos con Santiago e A Coruña, sedes principais das respectivas universidades. Levar á práctica aquilo da univercidade.

Uns días despois, no Porto, nunha xornada de reflexión electoral con pouca cartelaría e nun ambiente urbano tranquilo pese ás miríades de estranxeiros, prognosticábase o éxito dunha esquerda ponderada e sensata, cun presidente da nación que actúa como gonzo eficaz entre as formacións políticas e un sistema educativo que xogou e segue a xogar un papel excepcional. Na Fundación Serralves, moi concorrida de visitantes locais e foráneos, desfrutamos coa profesora Sobrino de dúas pezas que reflicten maxistralmente as dimensións múltiples do espazo interior e exterior: a instalación de Eliasson no museo e o espello do ceo de Kapoor no parque.

Sa envexa, porque sentimos que en Compostela, a catorce meses do inicio do Ano Santo, as estruturas culturais do 93, polas que tanto loitamos, están sumidas nunha especie de somnolencia. A cidade histórica que as alberga, chea de turistas, podería perder o tren da renovación. Non lle vexo outra solución que a cooperación intensa, en orzamentos e programa, coa Cidade da Cultura, senón esta pode fagocitar aquela.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

De Galicia a Portugal con serenidade