Franco e a memoria histórica da dereita española


Unha parte da dereita española ten como propia a memoria da ditadura. Iso explica as fábulas destes días. Pero hai máis memorias, e, sen ir máis lonxe, o PP de Galicia afástase a conciencia nas súas declaracións do que lle escoitamos a Ayuso e demais fabuladoras. Todo comezou hai 18 anos, cando se abriron con luz e cámaras as primeiras foxas, recuperando restos de autoridades asasinadas polos golpistas. Remexendo os osarios do pasado, remexeuse o remol da fogueira. En realidade comezou hai 30, cando unha nova xeración sen complexos se fixo cargo do PP. Non tiveran poder antes de 1978 e a onda da revolución conservadora e a caída do muro traíalles vento nas costas e razón histórica. Nada tiñan que facerse perdoar. Nin penas de morte que agochar como a segunda xeración do franquismo, nin se viran obrigados como a terceira a enterrar dun día para outro o Movimiento, o partido no que se criaran, para pasar á historia como UCD. Da primeira xeración apenas quedaba Garicano Goñi, quen, en declaracións que recollía La Voz de Galicia a poucos meses da morte de Franco, deixa claro que unha democracia á europea era o futuro inevitable.

Ata hai uns anos na dereita española ninguén se identificaba publicamente co franquismo. Agora asistimos asombrados ao espectáculo dunha dereita secuestrada pola memoria franquista. Que pasou? A nova xeración da dereita esqueceuse da memoria propia e a esquerda da memoria colectiva, así que a opción de afrontar as verdades incómodas do pasado saltou polos aires coa ignorancia do pasado (que non esquezo), das seguintes xeracións. A dereita española nunca buscou referentes. A galega, dende Rosón, Fraga e Meilán, buscounos desesperadamente no galeguismo, e a catalá e a vasca teñen historia democrática e de exilio e oposición para regalar. Pero nin Gil Robles, nin Portela Valladares, nin Madariaga e os do Contubernio de Múnic foron aceptables para a dereita española porque todos foron traidores na memoria que herdaron, así que, orfa de referentes, ao final quedou co cadáver de Franco, os argumentos do franquismo final e moita ignorancia. A memoria do pasado que lega o franquismo é a memoria dos verdugos, non pode ser outra. A memoria pode moito porque é familiar e emocional, refórzase coa ficción literaria do pasado, baseada nun forte metarrelato político franquista-antifranquista de NODO-Pirenaica e ocupa o lugar da historia. O lugar dunha memoria pública histórica da democracia, que obviaron a dereita e a esquerda para evitarse problemas dende a Transición, foi ocupado por mitoloxías diversas.

Os golpistas verdugos quixeron agochar os seus crimes coa tinta da lura na guerra, no Exército e finalmente na dereita toda. Na guerra morren soldados, pero no golpe asasinaron a quen tiña poder -xa antes de haber fronte e lonxe da fronte- e a guerra total fíxose contra poboacións desarmadas. Niso os golpistas españois foron precoces. Agocharse no Exército tivo éxito, porque o acto de asasinar aos seus superiores para facer triunfar o golpe esixía un pacto de sangue con borrado da memoria incluído. A dereita española no 36 non era golpista, e moito menos fascista. Esa falta de apoios explica a matanza desatada polos sublevados, a didáctica do terror. Durante tres anos de guerra e corenta máis corenta os golpistas e verdugos traballaron a memoria a conciencia. Por iso aínda estamos a discutir se podemos retirar os restos do ditador do campo de concentración usado para construír o seu mausoleo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
27 votos
Comentarios

Franco e a memoria histórica da dereita española