Insurxencia mundial polo clima


En  Madrid cada vez hai máis Madrid, no Congreso dos Deputados cada vez pensan en máis eleccións e menos en facer leis, no Goberno central mudaron a política polas campañas electorais. Mentres, no mundo están acontecendo algunhas cousas importantes e pouco esperanzadoras. A única que inspira simpatía, a que merece máis atención, é a protesta global dos estudantes contra o cambio climático desatada nos últimos meses. A crise medioambiental que ameaza a toda a poboación mundial está converténdose na principal preocupación para a xente moza, na medida en que os efectos do quecemento global son máis evidentes e as medidas dos gobernos para corrixilo menos contundentes. Accións como a da adolescente sueca Greta Thunberg desembocaron no primeiro encontro da mocidade contra a crise climática convocado pola ONU e nunha exitosa mobilización global en máis de mil cidades, previa á cumio do clima desta semana en Nova York.

Non é un alarmismo desmedido o que move á xente moza, nin intereses económicos, ideolóxicos ou partidarios. Tampouco están manipulados. Son conscientes do planeta que van herdar e para sabelo chégalles ir á escola e ver informativos. Este ano rexistrouse en Kuwait a temperatura máis elevada coñecida: 63 graos centígrados. En París tampouco chegaran nunca aos 45 graos. Os incendios de Siberia e o acelerado derretemento dos glaciares no Ártico proban un desequilibrio climático imposible de agochar. Son datos que lembraban estes días o secretario de Medio Ambiente de México, Víctor M. Toledo, ou o secretario xeral das Nacións Unidas, António Guterres. O primeiro é un reputado experto mundial en agroecoloxía e metabolismo social, estudoso da relación entre as sociedades e a natureza na historia. O segundo, exprimeiro ministro de Portugal, enxeñeiro de formación, con ampla experiencia de goberno, lidera dende a ONU a solución da crise ambiental. Os dous coñecen e entenden ben a dimensión do problema e son conscientes dos atrancos para abordalo.

Un estudo recen publicado na revista Science da conta da drástica diminución do número de paxaros. Nos últimos cincuenta anos desapareceron case a metade dos máis comúns: pardaos, andoriñas, estorniños. As perdas de avifauna estimadas para Norteamérica e Europa cóntanse en miles de millóns. Hai anos que llo veño escoitando á xente maior que vive na aldea dicir que desaparecen os paxaros. O Barbeiro de Piñeira, un vello dirixente labrego mariñán, contábamo preocupado hai anos. E logo tiña razón. Os datos poñen en evidencia unha emerxencia ambiental, pero aquí seguimos ocupándonos de reintroducir o oso pardo onde desapareceu hai case cen anos ou de xestionar medidas cosméticas para facer pasar por ecolóxicos alimentos ou produtos que non o son. A distancia entre as medidas adoptadas e a magnitude do problema é o que está mobilizando á xuventude que vivirá no planeta no 2050. A todos estes adolescentes preocupados pola crise ambiental que están a vivir en directo témolos nas aulas e na casa falando do asunto dende hai tempo, e semella que non lles faciamos moito caso. Mentres a política española segue na inercia electoral para intentar volver ao bipartidismo, case tan despistada coma a do Reino Unido, ocupada en recuperar o vello esplendor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
117 votos
Comentarios

Insurxencia mundial polo clima