O meniño empeza a escola


Tódolos setembros repítese a mesma imaxe: grupos de meniños á entrada dos colexios chorando, abrazados ás pernas dos seus pais ou avós e con mirada de desconfianza cara aos mestres, que tentan tranquilizalos e animalos a entrar na aula. Son os alumnos que inician a escolaridade en educación infantil, algúns sen ter cumpridos aínda os tres anos. Veñen da seguridade do fogar e na escola resúltalles todo estraño: grandes espazos, moitos compañeiros, falta de liberdade... Hai un período oficial de adaptación, con flexibilidade horaria ao longo duns dez días, para que se vaian adaptando á nova vida académica, pero hai nenos que tardan incluso meses en integrarse plenamente nela. Na casa dáselles o que queren, todos son mimos e non teñen que esforzarse nin someterse a ningunha orde ou disciplina. Dan moita pena cando choran ou parece que sofren e, xa que logo, váiselles proporcionando aos poucos unha excesiva protección e permisividade que ha ter consecuencias moi negativas no seu proceso de maduración.

Eses primeiros tres anos xa foron decisivos para a formación básica da súa personalidade, pero os erros cometidos aínda poden ser corrixidos se a familia inicia un proceso de colaboración coa escola e se dedica tempo e apoio aos fillos. Seguro que se a calquera pai se lle pregunta que desexa no futuro para ese meniño que está chorando á entrada da escola, contestará que sexa feliz, pero tamén que faga uns bos estudos e alcance o éxito profesional e económico. O que ao mellor non ten tan claro é que, para conseguilo, vai ter que adquirir uns hábitos de esforzo e sacrificio que requiren moita constancia e coordinación na casa, na escola e entre ámbalas dúas.

A motivación e a tolerancia ás frustracións son a base da capacidade de aprendizaxe, imprescindible para o éxito académico. Se o alumno non ten interese polo estudo e, no caso de telo, se non é capaz de disciplinarse e levar a cabo un traballo intelectual autónomo, comezará a acumular un retraso que de seguro rematará en fracaso escolar. Para evitalo hai que empezar agora, precisamente nestes días nos que chora cando ten que ir á escola. Como? Apoiándoo, pero deixando que comece a enfrontarse só á nova etapa, desenvolvendo mecanismos de defensa naturais, decisivos no seu proceso normal de maduración. Poñéndolle límites na casa a costumes arraigados, como por exemplo pasar moito tempo diante do televisor ou facer o que lle peta en cada momento. Procurando, en fin, que os familiares que viven co neno non se contradigan á hora de educalo e que subscriban o labor levado a cabo polos mestres. Non fai falta moita ciencia para comprender a grande transcendencia destas accións iniciais.

Son de sentido común e evitarán moitos desgustos posteriores e mesmo unha dilapidación de recursos públicos para tentar solucionar logo un fracaso que podía evitarse agora.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

O meniño empeza a escola