Desconcerto de ocorrencias


O desconcerto que nos producen certas ocorrencias dos nosos políticos, ás veces, lévannos a pensar o mal que temos elixido, a dubidar da nosa capacidade ou acerto na elección e tamén a pensar que puxemos o noso destino, o noso porvir, nunhas mans pouco seguras para levar o leme da empresa que é o goberno do país. 

Porque desconcerto ten que producir a ocorrencia do señor Sánchez de consultar á sociedade civil para seguir as negociacións con outras opcións políticas, suxerindo que para procurar o aval da mesma: a sociedade civil nada ten que ver cunha investidura, nada ten que dicir e menos aínda nada que avalar. As negociacións que debe facer o candidato, e que non fixo, e todo indica que vai seguir sen facer, son alleas a todo o proceso e pouco ou nada poden supoñer para as demais forzas políticas.

Un desconcértase, porque coidaba que o único aval que tiña o señor Sánchez, e que teñen todos os demais que interveñan nas negociacións para a investidura, eran os votos conseguidos nas recentes eleccións. Un ten que pensar como Tennyson que aquí «Someone had glundered», que alguén se trabucou ou perdeu o rumbo.

«Que finalidade -que idea- agocha nesta ocorrencia do candidato?, pregúntanse algúns. Moito nos tememos que a iso se reduza a proposta, a unha ocorrencia. Unha ocorrencia de tan escaso contido que moi ben sexa un elemento máis de discordia e leve ás negociacións máis embrullo e menos claridade.

Con estas e outras ocorrencias é cousa lóxica que xustamente a sociedade civil teña tan pouca fe nos nosos políticos, que nin saben negociar, nin sequera administrar con acerto os votos que dela recibiron e que levan unha mensaxe ben clara a prol da negociación. E aínda se ofenden cando esa sociedade di que non a representan.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
33 votos
Comentarios

Desconcerto de ocorrencias