Que coalición queren PSOE e Podemos?


PSOE, ningunha. Nunca necesitou un goberno de coalición e querería xerar as condicións para non necesitalo desta volta tampouco. Se Rajoy puido gobernar, Sánchez tamén. En tres meses non houbo negociación para o acordo senón unha sucesión de movementos tácticos -principalmente en forma de mensaxes públicos- na busca dunha fórmula capaz de evitar un goberno de coalición. A estratexia baseouse no desgaste dos posibles socios e o control do tempo, presentando como ameaza críbel un posible goberno das tres dereitas mentres víamos como Casado, Rivera e Abascal ían constituíndo gobernos municipais e autonómicos. Hai moitas razóns detrás desta estratexia do PSOE. A vontade de hexemonía política é a máis obvia, pero hai outras dúas que son resultado da experiencia histórica deste Partido Socialista e que explican o seu comportamento neste momento: a vertixe de xestionar o primeiro goberno de coalición dende 1937 e a experiencia na relación coa súa esquerda dende 1977.

O peso do pasado constrúe actitudes conservadoras. O seu coñecemento, actitudes liberadoras. O bipartidismo imperfecto da Transición sempre evitou os gobernos de coalición. Todo empezou cunha minoría maioritaria de 160 deputados coa que Suárez tivo que fraguar o consenso -e o desgaste- bipartidista. Resulta transgresor para uns e perigoso para outros rachar esa práctica. Dá medo. Aceptar o pasado como carga que impide cambiar é o contrario de usar a historia como coñecemento para librarnos desas cargas, adaptarse ás condicións cambiantes do presente e mellorar a herdanza recibida. O PSOE non se atreve a facer -está a demostralo- o que farían na súa mesma situación as tres dereitas. Dá para pensar.

Non é menos importante a capacidade do PSOE de deglutir nos últimos corenta anos case toda a extrema esquerda antifranquista, case todo o Partido Comunista, máis Comisións Obreiras. Unha experiencia que construíu pautas e definiu comportamentos que poden apreciarse nas lóxicas desta negociación. Un hábito convertido en tradición. Nesta democracia os socialistas viñeron incorporando o mellor -case sempre- dos cadros políticos do resto da esquerda. O primeiro debeu ser Abel Caballero, nun ministerio, e o último Luís García Montero, no Instituto Cervantes. Polo medio tantos e tantos dirixentes que van de Eduardo Mangada a Rosa Aguilar. Ofrecer ministerios para independentes da órbita de Podemos ou incorporar postos por debaixo de ministro responde a esa lóxica.

Podemos tamén negociou nunha lóxica antiga. Nunca contemplou non estar no goberno -o que podería terlle vantaxes- porque dun xeito case agónico parece fiar o seu futuro político e ter ministros. Empeñouse en definir o tipo de goberno antes de negociar programa e quixo converterse -infrutuosamente- na única garantía dun goberno de esquerdas. Todo tan vello que substituíndo goberno de coalición por goberno de concentración non podemos deixar de lembrar a Santiago Carrillo. Ao cabo a táctica do PSOE errou na personalización. Iglesias -coa agudeza de Carrillo- saíu do medio. Que dirán agora os negociadores socialistas? Menos relato e máis política serían de agradecer.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos
Comentarios

Que coalición queren PSOE e Podemos?