Río Bravo


«Non penso ir á fodida Casa Branca», dixo Megan Rapinoe, capitá da selección estadounidense de fútbol. En realidade, as xogadoras nin sequera saben se van ser convidadas a que as reciba Trump no caso de que gañen a Copa do Mundo, pero Rapinoe xa desprezou a idea a causa desa foto que deu a volta ao mundo: na beira do río Bravo, dous corpos boca abaixo, cos narices aínda somerxidos na auga que os matou. Son Valeria, unha nena de dous anos, e o seu pai. Chegaran desde O Salvador ao campamento Porta de México, onde fartaron de agardar pola cita para a tramitación do asilo nos Estados Unidos. Contouno Tania, a nai, que viu como a corrente do río tragaba aos seus, deixándoa sen nada.

Se cadra vostedes pensan que o río Bravo segue sendo ese da épica de homes a cabalo que mastigan tabaco baixo a música de Dimitri Tiomkin. Pero non. Nunca o foi. O río Bravo é unha tumba chea de quen picaron na estafa do soño americano e toparon coa bocaza fedenta de Trump. Cóntao moi ben Valeria Luisselli no seu ensaio Os nenos perdidos, onde relata a súa experiencia como intérprete nun xulgado de Nova York a través das corenta preguntas que responden os menores para a súa admisión no país. Nada de épica. Só unha reflexión crúa sobre a perda da infancia mediante as historias daqueles a quen, para optar unha vida, só queda certa temeridade.

Os migrantes non terían voz sen Luisselli e sen Rapinoe, que sinalan a Trump coma ese que converteu os nenos perdidos en mortos ou superviventes. Non hai máis categorías para eles. Ante iso, non cabe o silencio. Logo chámanlles valentes ás que erguen a voz. Pero non é valentía porque elas non xogan gran cousa: é só responsabilidade. E moita dignidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Río Bravo