Piedrahita, Dolina e Wenceslao

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

OPINIÓN

siro

25 may 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

O primeiro Encontro Mundial de Humorismo, organizado e dirixido polo cómico Luis Piedrahita, celebrouse con grande éxito a pasada semana na Coruña e homenaxeou o arxentino Alejandro Dolina, un xenio do humor. Eu homenaxeárao quince anos antes, cando escribín a comedia Hai que confiar na esperanza, ambientada no Buenos Aires de fins do XIX, e creei un personaxe bohemio, de enorme talento literario, a quen chamei Alberto Dolina, e era el. Alberto é o nome do amigo que, en 1990, me descubriu a Dolina a través do libro Crónicas del ángel gris e dunha manchea de disquetes con gravacións do programa radiofónico La venganza será terrible, que realiza desde hai máis de 30 anos.

Na Coruña fixo dous ante un auditorio de arxentinos e galegos, entre os que estaba eu. No primeiro contou que, de rapaz, ría tanto e tan forte lendo a Wenceslao Fernández Flórez que a nai corría a preguntarlle qué lle pasaba. Escoitalo volveume á mocidade porque era o meu caso, con quince e dezaseis anos, cando lía Las siete columnas, El secreto de Barba Azul, Las gafas del diablo… e tamén miña nai viña ver se toleara, ao escoitarme tan fortes gargalladas.

Un dos acertos de Piedrahita foi a mostra sobre o autor galego, hoxe descoñecido, ou, peor aínda, mal coñecido, por dúas razóns. A primeira por «facha e franquista».