Realmente queres ser profesor?


Hai dúas razóns polas que moitos titulados están a cambiar as súas expectativas laborais e tentan converterse en profesores do ensino secundario. A primeira, o gran incremento de prazas para acceso á función pública docente, e a segunda a publicación oficial das titulacións que permiten a incorporación ás listas de aspirantes a desempeñar este traballo, en réxime de interinidades e substitucións. Non afectan estas consideracións ás especialidades de educación infantil e primaria, xa que a elas só poden presentarse mestres, cuxa saída profesional nata é, obviamente, a docencia.

Para acceder ao ensino secundario é imprescindible, ademais, ter realizado un máster específico, dun curso de duración, que pon en contacto aos aspirantes co mundo teórico e práctico da educación. Pero para ser un bo docente fai falta algo moi importante, que non pode suplir este posgrao: a vocación. É certo que esta pode adquirirse tamén coa práctica pedagóxica, pero se isto non ocorre nace un profesor frustrado, que pode facer moito dano no ensino. Non atoparse a gusto nesta profesión causa unha tensión inconsciente que se transmite directamente aos alumnos, aínda que non transcenda as paredes da aula. O desengano xorde cando se ten deixado levar polos tópicos desta profesión: moitas vacacións, soldos aceptables, poucas horas de traballo, xornada de mañá, boa vida... A realidade é moi diferente. Para ser un profesional responsable non é suficiente con dominar a materia e saber explicala. Hai que traballar moitas máis horas que as específicas de clase para preparar as actividades docentes, corrixir probas, formarse, actualizarse e incluso non perder o tren da innovación pedagóxica.

A propia lei esixe ao profesor, ademais das súas clásicas funcións, a orientación e apoio aos alumnos, en colaboración coa familia, así como a atención ao seu desenvolvemento afectivo, social e moral. Ten que ir, xa que logo, máis alá da transmisión de coñecementos, para preocuparse pola súa educación emocional, motivándoos e fomentándolles a autoestima. Debe intentar conseguir o apoio da familia, que na etapa de secundaria é moito menor que nos primeiros anos de escolaridade, a pesar da gran atención que require o período da adolescencia. Obviamente o docente, para levar a cabo estas funcións, precisa ter empatía, paciencia e equilibrio afectivo; incluso algún experto considera fundamental o sentido do humor, que sirva como válvula de escape ás tensións que teñen lugar na aula. E por suposto, necesítase moito cariño. O mestre, o profesor que non quere aos seus alumnos, que non se preocupa realmente deles, non merece ese cualificativo. Podemos concluír preguntándolles a cada un dos opositores que optarán nunhas semanas ás prazas para docentes: sabes que vai supoñer para ti ser profesor? E en caso afirmativo, realmente queres selo?

?Neceítase moito cariño. O mestre, o profesor, que non quere aos seus alumnos, que non se preocupa realmente deles, non merece ese cualificativo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Realmente queres ser profesor?