Emerxencia sanitaria


A sanidade galega é noticia cada día por conflitos que afectan a todas as áreas: os PAC, as urxencias, a carencia de pediatras, a atención primaria... Todos estes conflitos teñen un fío condutor: a falta de medios, e sobre todo a falta de persoal.

O malestar das persoas que traballan na sanidade pública queda plasmado na dimisión do 80 % das xefaturas de servizo de atención primaria da área sanitaria de Vigo. Son 25 profesionais de longa experiencia, que durante anos xestionaron con enorme responsabilidade a falta de recursos. Ata que xa non puideron máis. Na carta que dirixiron á consellería explicaron as razóns da súa dimisión. Razóns que falan da súa decencia persoal e profesional: non queren ser cómplices do deterioro insostible do sistema sanitario, non queren xestionar a miseria.

Teñen toda a razón, porque os recursos destinados ao sistema sanitario sufriron un durísimo recorte provocado polas políticas de austeridade impostas a partir de 2009. Na época máis dura do mal chamado axuste, o gasto sanitario en Galicia caeu en case 700 millóns de euros en tan só dous anos, un 16 % de retroceso do que aínda non nos recuperamos oito anos despois.

Un brutal recorte que afectou de forma especial aos dous factores clave para a calidade do sistema: o persoal e as instalacións e equipamentos. O gasto en persoal retrocedeu un 15 % ata 2014, porque recortaron o número de persoas que traballan na sanidade e porque se reduciron os seus salarios. O investimento, nese mesmo período, caeu un 65 %, porque apenas se abren novos centros de saúde e non se renovan os máis antigos, moitos dos cales contan con importantes barreiras arquitectónicas.

O resultado é un empeoramento nas condicións de traballo que se traslada a un deterioro na prestación dos servizos. Porque non é certo que con menos se poida facer máis, por moito que os profesionais da sanidade se esforcen. Que o fan. Mesmo o di o Consello de Contas, que sinala que os recursos para atender as necesidades reais do sistema sanitario galego son insuficientes.

Case a metade do orzamento da comunidade autónoma invístese en sanidade e por iso unha parte significativa dos recortes sufriuna o gasto sanitario. Pero o deterioro non ten orixe só na economía, senón tamén na ideoloxía, porque deteriorar a sanidade pública é o camiño máis curto para a privatización, para impulsar a sanidade privada, que non deixa de medrar. Nos últimos días coñeciamos que se dispararon as contratacións de pólizas de saúde privadas, síntoma das insoportables listas de agarda. A tendencia continuará sendo esa, adelgazando o sistema público de xeito progresivo.

Non podemos consentilo. O sistema público de saúde é unha enorme conquista social, determinante no benestar da cidadanía, que temos a obriga de defender a toda costa. Dez anos de austeridade son demasiados. A xente xa non pode máis. Os recortes están desgarrando as costuras sociais, porque os servizos públicos, as persoas que traballan neles e as usuarias xa non poden soportar por máis tempo o deterioro do público, sexa na sanidade, no ensino ou na protección á dependencia.

Por Eva Solla Coordinadora de Esquerda Unida e vicepresidenta segunda do Parlamento de Galicia. En Marea

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

Emerxencia sanitaria