Taxi: regular a desregulación


As folgas de taxistas que estamos vendo en Madrid e Barcelona teñen moito de revelación dos cambios do mundo de hoxe, dos aparentes e dos reais. A cuestión vén sendo cómo apareceu nos últimos anos un novo sector do taxi, que non se chama taxi pero fai o mesmo que os taxis. Nunca vin un VTC, nin o empreguei, non reparei neles nin me chamaron a atención, e por iso intrígame como se chegou a esta situación. Coñezo formas de transporte e desprazamento colaborativas de grande éxito, baseadas no uso de aplicacións para móbiles, que supoñen unha actualización e extensión das vellas formas de compartir coche (ou piso) grazas ás tecnoloxías. O máis parecido a estes vehículos de turismo con condutor son as compañías de limusinas, tan comúns nas cidades norteamericanas, ou os taxis de luxo, de uso extraordinario e ás veces extravagante. Pero, como demostra o conflito do taxi, isto é outra cousa.

 De entrada choca que as folgas só atinxan a esas dúas cidades do Estado, seguramente porque outras máis pequenas carecen de masa crítica para pensar e executar con éxito as protestas, ou posiblemente porque o que consigan os taxistas barceloneses e madrileños beneficiará aos de todo o Estado, mentres os demais seguen traballando. Non se trata dun sector con grande tradición sindical laboral, senón máis ben con conciencia patronal, ou mesmo como cooperativa ata agora mesmo. Asombra a moitos que non se trata dun conflito entre traballadores e empregadores, senón entre traballadores que empregan diferentes métodos. A historia do capitalismo está chea destes conflitos; aínda lembran os mariñeiros das Rías Baixas cando os da arte do xeito pelexaban cos da traíña.

As novas regulacións do mercado, que en realidade buscan a súa desregulación, están obrigando a convivir dúas fórmulas idénticas de transporte público urbano pero profundamente asimétricas na súa estrutura empresarial, na súa regulación e, sobre todo, nos seus impostos e as súas obrigas públicas. O taxi é un sector de moitos traballadores autónomos e algunhas cooperativas, aínda que nos últimos anos estendéronse a compra de licenzas e a contratación de empregados, prácticas das que saen pequenos empresarios, mentres que o característico dos VTC é a concentración en poucas compañías e moi poucos donos. Non é menor a diferenza de ingresos entre uns e outros traballadores, sempre a favor dos taxistas, que logran, segundo todos os datos, salarios máis remuneradores. Outra ten que ver cos impostos e obrigas, pois o do taxi é un sector sometido a controis, impostos e regulacións ben definidas, chamadas tradicionais, e o novo sector benefíciase de todas as marxes que permite a desregulación, chamada moderna.

A guerra da imaxe non é o menos importante neste conflito: a identificación do taxi con tradición e inercia fronte á aparente novidade (limpa e tecnolóxica) das compañías non é máis que un xogo de mercado e comunicación. Os propagandistas VTC afirman que todo ten que ver co cambio tecnolóxico e coa atención a novas demandas do mercado. Por máis que busco non atopo vantaxe tecnolóxica ningunha, senón ideolóxica. A desregulación e os seus poucos beneficiarios.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
33 votos
Comentarios

Taxi: regular a desregulación