Dereita constitucional e pactos


Hai preguntas recorrentes nestes días a propósito dos pactos en Andalucía para mudar de goberno. A primeira, se o PP segue mantendo a doutrina de que debe gobernar sempre a lista máis votada, que leva defendendo en Galicia, Madrid e urbi et orbi e que mesmo quería trasladar á lei electoral para elixir alcalde. A segunda, se a idea de réxime aplicada a Andalucía a conta do goberno ininterrompido do partido socialista pode aplicarse tamén a Castela, Murcia, Madrid e mesmo a Galicia, ou non. Son preguntas tan superadas polos acontecementos que xa só merecen resposta retórica: cousas de política e comunicación. Unha pregunta de máis calado refírese á diferenza entre as dereitas democráticas españolas e as europeas á hora de pensaren en pactar coa extrema dereita. Ningunha dúbida formulan no PP e tampouco en C’s, pese ás manobras dialécticas. As ansias por aproveitar a primeira oportunidade de desaloxar os socialistas en Andalucía poden con calquera outra consideración.

Pese ás ganas das dereitas por materializar a alternancia democrática no poder, importa a pregunta sobre a diferenza do seu comportamento co das dereitas democráticas de Francia ou Alemaña á hora de acordar coa extrema dereita anticonstitucional e pro-ditatorial. Pode haber varias razóns, pero a primeira ten que ver coa memoria e a historia. Na primeira oportunidade que ten, a dereita amosa que non asumiu o pasado incómodo en profundidade: na profundidade das foxas, nin as recomendacións da ONU ao respecto da necesidade de recordo e reparación.

O problema vese na dereita, pero non podemos deixar de recoñecer que temos un discurso de esquecemento da ditadura e outro moi autocompracente de como chegou a democracia -dous contos chineses historicamente falando- que agora nos van petar na cara. Dirase, e dise, que en Italia ou en Austria as dereitas democráticas tamén están a pactar con forzas de extrema dereita. Diremos, e dise, dende a historiografía que ambos os dous países, alén de partillar a circunstancia cultural de seren predominantemente católicos, tamén tiveron e teñen non poucos problemas de ocultación do seu pasado incómodo -termo acuñado precisamente para Italia por Nicola Tranfaglia-. A lección alemá é moi clara: sen asunción das responsabilidades nas atrocidades do pasado non pode haber patriotismo constitucional. E iso lévanos ao que ten que ver co presente e o futuro, e que se refire á interpretación da Constitución e da liberdade e o respecto á pluralidade en que se funda. Ou sexa, se é atinado ese cualificativo de extrema dereita anticonstitucional e ditatorial, polo tanto contraria ao sentido desta ou de calquera outra constitución de tradición liberal e lóxica democrática, que se aplica a ese novo partido co que as dereitas democráticas queren pactar en Andalucía. Para comprobalo non miren a Cataluña, senón a Andalucía. Circula estes días polas redes un anuncio de 1943 do Departamento de Guerra dos EUA que explica moi ben como identificar o discurso xenófobo e contrario ás liberdades e ao pluralismo. Recomendable.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
20 votos
Comentarios

Dereita constitucional e pactos