A herdanza de Miguel Cortizo

OPINIÓN

15 oct 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

A principios de xullo falecía Miguel Cortizo, un dos dirixentes máis destacados do socialismo galego, onde o foi case todo, dos últimos 30 anos; pasados tres meses do seu óbito, tal vez paga a pena facer unha reflexión sobre a súa figura cunha mirada xa máis serena.

Nace en 1951 en Zas, ao pe da Costa da Morte, no seo dunha familia ilustrada: a súa nai, a santiaguesa Lourdes Nieto, animosa e decidida, era mestra, o mesmo que o seu pai, Antonio Cortizo, pontevedrés de Cerdedo, se ben este completaría a súa formación de forma notable, con Filosofía e Letras e con Dereito, e pasando a exercer de avogado. Non é de estrañar así que os fillos daquel matrimonio fosen exitosos profesionais: José Antonio, notario; Gonzalo, avogado; Javier, profesor universitario, e Lourdes, doutora en Farmacia.

Miguel non seguiu o ronsel xurídico paterno e tras unhas dúbidas iniciais, recalou en Bioloxía; do fogar familiar en Zas marchou a finais dos 60 a estudar a Santiago, onde viviría cos outros irmáns. Alumno inquedo, coa efervescencia dos últimos anos do franquismo, entroulle o virus da política. Na facultade accedeu con rapidez a profesor non numerario (PNN) en Bioloxía Vexetal, onde fixo a súa tese doutoral, e a finais dos setenta era un dos que lideraba -de forma sensata- en Compostela as revoltas dos PNN, xunto con outro inefable PNN de Económicas, hoxe alcalde dunha importante cidade do sur de Galicia e que xa daquela presumía, oufano, de ter estudado en Cambridge. Curiosos aqueles PNN, un colectivo iconoclasta do que a nivel estatal sairían «primeiros espadas» como Rubalcaba ou Narcís Serra.