Pórtico da Gloria, tempo da cidadanía


Dez anos de restauración do Pórtico da Gloria, sen poder admirar as súas múltiples facetas: a inserción da obra na arquitectura do conxunto catedralicio, a escultura con todo o seu contido iconográfico e simbólico, as capas pictóricas, obxecto máis importante da intervención, e, sobre todo, a súa dimensión espiritual. A percepción da arte e do sublime aproxímanos ao transcendente.

Durante unha década, a Fundación Catedral, a Fundación Barrié, mecenas da restauración, e as administracións que soportan as outras obras, afanáronse para resolver os problemas que ferían a alma e a materia da obra mestra da arte románica. Agás os visitantes que puideron seguir de preto o proceso, foron tempos de expertos e estudosos, que se empregaron a fondo e merecen o noso recoñecemento.

Agora, unha vez desmontadas as estadas, o Pórtico recupera o seu espazo ambiental e humano. As luces que entran polas fiestras debuxadas por Fernando de Casas son diversas, unhas reflectidas desde a praza, outras naturais procedentes da bóveda celeste, en cambio permanente ao longo do ano. A arquitectura mateá amósase en toda a complexidade das formas e das distintas policromías que traducen o sentir de cada século, ás que o po acumulado e o desleixo aportaban melancólica uniformidade. As sucesivas mans, máis ricas -ouro, lapislázuli, brocados- ou máis modestas, foron preservadas e restauradas como mandan os canons e obriga a lexislación. Ningún repinte, ningún engadido; tal como chegaron, así se entregan.

O Pórtico queda monitorizado para comprobar como varían as condicións ambientais ao reintegrarse ás naves, porque esixe estabilidade tanto no que atinxe a niveis de humidade e temperatura como á regulación do acceso de visitas, limitando o aforo e evitando posibles riscos derivados da acción humana.

Retorna o tempo dos cidadáns. A través do acceso e da propia liturxia cómpre crear unha nova forma de aproximación, na que os visitantes pasan a ser asemade conservadores do ben patrimonial.

A partir deste venres accederase desde o Obradoiro, subindo pola maxestosa escaleira maximiliana ata acadar a terraza, volverse para contemplar a praza cos seus contornos paisaxísticos, e entrar entornando as portas, en grupos reducidos, cun protocolo especial de respecto. Nese tránsito ascendente recibirase información, porque a Fundación Catedral está empeñada en transmitir un discurso culto que evite a masificación sen impedir o disfrute. Tamén se apreciará a obra desde o interior da basílica, mediando unha discreta separación desde o último tramo das naves previo á hierotopía do Pórtico e coa perspectiva do contrapórtico.

En outubro iniciaranse as obras no interior do templo e o Pórtico presentará outra dimensión, terá que ser encriptado no contacto coas naves, para que a contaminación e o po non o danen.

A cidadanía do século XXI apoderouse da praza do Obradoiro e modificou o ritual de acceso da peregrinación, a rede espiritual e cultural que, desde calquera lugar do mundo, culmina diante da ourivería pétrea da fachada da Catedral, hoxe igualmente restaurada.

Por Daniel Lorenzo Director da Fundación Catedral

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Pórtico da Gloria, tempo da cidadanía