Carta aberta ás orquestras


O xeito de medir a percepción humana (a sensibilidade dos nosos sentidos) foi establecido no século XIX. Se, cos ollos pechados, nos poñen na man un peso de 100 gramos e, a continuación, nos poñen un de 10 gramos, percibimos un aumento de peso. Pero se empezamos cun de 1 kg e logo nos engaden os 10 gramos de antes, nin nos decatamos: terían que engadirnos 100 gramos (en vez de 10) para ter a mesma sensación de variación.

Co oído ocorre o mesmo e, por ese motivo, a unidade que expresa a sensación sonora (o belio, igual a 10 decibelios) é algo enganosa: aumentar a nosa percepción dun son de 100 a 110 decibelios non implica subir tan só un 10% o volume, senón que esixe... ¡multiplicalo por 10, subilo un 1.000 %! Un oído sometido a 120 decibelios estará sometido a un volume que é 1 billón de veces superior ao do seu umbral mínimo: unha auténtica tortura, unha absurda agresión á nosa saúde.

Cóntolles isto porque neste momento de verbenas quero facer unha pregunta aos responsables das orquestras: é necesario someter á xente que os escoita a ese insán e enxordecedor nivel de ruído? Que sentido ten estar no campo da festa con xente coa que non podes nin falar? Estando na casa, pídanlle a alguén que lles berre de lado da orella: insoportable, a que si? Pois iso é o que fan estando nunha verbena, engadíndolle por riba o brutal golpe do son da orquestra. Orquestras de Galicia: baixen o volume nas mesas de control de son, escoitaremos perfectamente a súa música, poderemos falar e gañaremos todos en saúde, incluídos vostedes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
40 votos
Comentarios

Carta aberta ás orquestras