Dezaseis semanas


Cando naceron as miñas fillas, todo o mundo pensaba que eu era máis nai do que era pai seu pai, porque estaba obrigada a dedicarme a elas en corpo e alma (sobre todo corpo) unha vez que el quedaba liberado e comezaba a vida normal dos pais recentes. Xa non se leva iso de convidar a puros para celebrar a paternidade cos colegas, pero na práctica era o mesmo: mentres eu quedaba pechada na casa aleitando e mudando cueiros, el era libre. Foi unha das experiencias máis frustrantes da miña vida. «Por que eu teño que dedicarme en exclusiva á maternidade e o pai non?». Miradas reprobatorias que parecían dicirme ‘Es unha nai desnaturalizada’. As que se atrevían a falar só dicían «Podedes repartir a baixa...», coma indicando que hai unha solución para todo e só me queixaba de vicio. Razoarlles que a metade do tempo de atención si que era insuficiente para o bebé era inútil. Todo está pensado para que nos sintamos máis mulleres por soportar abnegadamente a tortura que é a maternidade durante os primeiros tres meses de vida do bebé, mentres que os pais observan os touros desde a barreira.

Por iso é moito máis importante do que parece o proxecto de equiparación da baixa maternal e paternal. É certo que eles mellorarán a súa experiencia de crianza vivindo todo o bo e o malo que ata agora só vivían as que acababan de parir (ou de adoptar). Pero sobre todo, é un logro para as mulleres, que, en virtude de non sei que crenza sobre a nosa condición de imprescindibeis, estabamos condenadas a interromper a nosa vida para facer soas un traballo que afecta a dous. Ter fillos non é unha condición exclusivamente feminina, polo tanto a baixa para a crianza tampouco debera selo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

Dezaseis semanas