O PP gobernou por riba das súas posibilidades


A renuncia de Rajoy proba que o PP gobernaba por riba das súas posibilidades. Tamén que o de Santiago aguantou máis do que podía pedírselle. Presentada a oportunidade, resultou que case todos os grupos da Cámara tiñan razóns para tombar o seu Goberno. Uns por incompatibilidade de principios ou de políticas, moitos porque queren derrogar a lei mordaza, algúns porque os seus dirixentes están na cadea, outros aspiran a liberarse dun nacionalismo español abafante. Por riba, razóns transversais que afectaban a moitas mulleres e a moitos pensionistas. Por baixo a laicidade, a ciencia, a ecoloxía e outros asuntos desprezados nestes anos até desaparecer da axenda pública pero non da conciencia cidadá. 

Pedro Sánchez, curtido no método Rajoy -que non só consiste en resistir- actuou no momento oportuno para desvelar o que se sabía: que o PP non tiña maioría para gobernar. Mariano Rajoy logrou gobernar todo este tempo, resistindo e condicionando aos demais grupos. Representou e defendeu moi ben a súa posición de goberno na Moncloa e obrigou aos demais a aceptala, xogou coa ilusión de Ciudadanos de gañarlle no espazo da dereita unitarista, condicionou aos baróns e aos dirixentes do PSOE da transición, encantados de aparentar influencia, destrenzou as contradicións de Podemos e dominou a opinión publicada da burbulla madrileña. Os dous problemas que non podía manexar, a disputa territorial e a vergoña política da corrupción, mandounos ao xulgado. Cando os xuíces falaron, acabouse. Pedro Sánchez converteuse, por números propios e erros alleos, na única opción parlamentaria para escapar dunha situación bloqueada pola política pero clarexada pola Audiencia Nacional na primeira sentenza. Cando falou o xulgado, acabou o tempo de Rajoy e a evidencia dos políticos na cadea e das responsabilidades da corrupción do PP obrigaron ao desbloqueo do sistema. A democracia parlamentaria funcionou e mandou ao PP á oposición para que intente volver ao Goberno en mellores condicións. O Parlamento deu unha solución política á corrupción, reconciliando aos votantes cos seus representados.

Asombrábase Tocqueville na Democracia en América de que no sistema representativo americano todos votaban e todos tiñan o mesmo dereito a elixir o Goberno. Alá por 1835 iso significaba homes brancos maiores de idade pero era moito máis do que esperaba un morno liberal francés. A capacidade da maioría para elixir o Goberno expresouse estoutro día nunha moción de censura. Sempre queremos que gañen os nosos, tamén nas eleccións, pero iso depende dos votos populares e nun sistema parlamentario dos votos representados polos partidos. Cando votan todos e todos os votos valen o mesmo pode pasar o que pasou. Non están tan contentos moitos votantes e dirixentes do PP pero coa súa dimisión Rajoy axúdalles a entendelo. Os populares comprobaron mais unha vez as desvantaxes de ser unha fronte política forzadamente construída para unir a toda a dereita como única vía de chegar ao poder. Carecen de aliados e compórtanse como seareiros. Pedro Sánchez non terá nin que gobernar, só autorrepresentarse, mudar leis, preparar os orzamentos de 2019 e resistir rabiosos ataques de fronte. Debera estar preparado porque aprendeu do mellor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos
Comentarios

O PP gobernou por riba das súas posibilidades