As mortes, de tres en tres


«Matounos o meu fillo e axudeino porque eu matei a súa nai». Díxollo a un preso de confianza un dos detidos polo asasinato daquela pobre parella de namorados que foran exercer ese amor no medio da natureza, en Susqueda, e bateron cunha plantación de marihuana e un par de psicópatas empeñados en facer valer iso que tanto asustaba a Lord Byron, obsesionado con que as mortes sempre viñan de tres en tres. A nai hai vinte anos, e dous descoñecidos agora. Entón é cando a historia se debuxa contando unha morte inevitábel do peor xeito que pode ser inevitábel unha morte: cando vén da vontade humana. Sabíano ben os clásicos cando, nas traxedias, trazaban un destino que, en realidade, dependía das accións das persoas. Un home mata a súa muller e o fillo de ambos asasina os fillos doutras persoas que probabelmente nunca mataron a ninguén. A dor que se espalla e nos tolea. O crime como catarse. E entón é cando entra esa estraña forma de razoar tan propia dos personaxes de Sófocles: o primeiro asasino, o que comezou esa orde macabra de acontecementos, di que ter matado a nai do seu fillo construíu unha débeda entre eles que non se saldou coa condena a vinte anos de prisión. Todo ese tempo quizais o fixo pensar no seu propio arrepentimento, non sei, pero non reparou ningunha das débedas atroces entre pai e fillo. Hai cousas que non se resolven nos cárceres por interminábeis que sexan as condenas, e menos se os entendemos en sentido vingativo, porque a condición humana é como é. E xa dicía Lord Byron que as mortes veñen de tres en tres, sempre. Iso é o que asusta.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

As mortes, de tres en tres