Caso Oxfam, un mes despois


A traxedia do neno almeriense Gabriel ten eliminado do foco mediático o escándalo sexual que ocorreu en Haití tras do terremoto do 2010, protagonizado por membros da oenegué británica Oxfam. Quen é realmente Oxfam? Trátase dunha organización caritativa nacida en Oxford en 1942, en plena Segunda Guerra Mundial, para loitar contra a fame en Grecia (de aí o seu nome: OXford FAMine). Hoxe é unha federación internacional, formada por entidades solidarias de 20 países, que actúan en máis de 90 territorios. Naceu en Inglaterra; si, esa nación de imperialistas e colonizadores de medio mundo, impávidos nas emocións (lembremos o de «Dr. Livingstone, supoño?»), de educación impecable, que fan a cola do bus a un metro uns dos outros, aínda que chova a mares... pero túzaros no desprezo dos abusos e da falta de democracia, e solidarios á súa maneira, non tan efusiva, pero si talvez máis eficaz e comprometida. Non é casual que Amnistía Internacional fora fundada por un inglés que en 1961 enviou cartas ao Goberno portugués para protestar polo encarceramento duns estudantes.

Oxfam é hoxe unha das oenegués máis importantes do mundo con 6.000 empregados, que ingresa máis de 100 millóns de euros en España e supera os 1.000 millóns de dólares en todo o mundo. Por iso, este caso, máis alá de anoxarnos, revela fallos imperdoables. As oenegués presumimos de transparencia e somos as primeiras en esixila ao resto cando recorren ao «no coment» para tratar de que o ruído esmoreza por si so.

Os medios de comunicación teñen mirado con lupa -é o seu traballo- no mundo solidario internacional na busca de casos similares, atopando que entidades como Save the Children ou incluso a prestixiosa Cruz Vermella tiveron tamén casos reprobábeis. Non podemos confiar sempre nos códigos internos e nas boas intencións: é necesario que se establezan mecanismos para que nese totum revolutum que son as situacións de emerxencia alguén vixíe a conduta dos traballadores humanitarios. E se detectan casos graves coma este, propios de Berlusconi, hai que aplicar técnicas cirúrxicas: despedir aos culpables, e denuncialos ante os tribunais, e informar rapidamente á opinión pública. Se non, ese plus de lexitimidade que os cidadáns teñen polas oenegués, que chega ao 64 % en España, o máis alto de todas as institucións, segundo o Barómetro da Confianza Edelman 2018, caerá polo precipicio da dúbida, ese pozo do desencanto do que tan difícil é saír.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Caso Oxfam, un mes despois