Xenocidas e a xustiza poética


Fascíname a faceta escénica dos xenocidas. Nerón tocando a arpa ante o incendio de Roma. Magda Goebbels asasinando os seus fillos para que non vivisen nun mundo sen nacionalsocialismo. Kim Jong Il chorando o día que Madeleine Albright, daquela secretaria de Estado dos EE.UU. en visita oficial a Corea do Norte, lle deu coma agasallo un balón de baloncesto asinado polo seu ídolo, Michael Jordan. A xigantesca estatua de ouro en Asghabad do ditador do Turkmenistán Niyázov, que, por suposto, ilegalizou a ópera, o ballet e o circo. E agora este señor (un dicir), Slobodan Praljak, o xeneral bosniocroata que, ademais de voar a ponte otomana sobre o Neretva en Mostar, foi responsábel dunhas 1.000 mortes, por non falar de violacións, traballos forzados, torturas e outras lindezas que se agochan baixo unha sentenza do 2013 sobre crimes de lesa humanidade.

Un santiño que, por certo, era tamén escritor e director teatral. No xuízo por apelación, mentres escoitaba a súa segunda condena, escenificou un suicidio por autoenvelenamento, que xa se converteu en carne de meme.

É a forma contemporánea da xustiza poética. Non estamos para admitir certas cousas, nin solucións de deus ex machina pola vía rápida a través dun suicidio que ten de estoico o que eu de geisha. Os nosos modos de comunicación posmoderna colocaron a Slobodan Praljak no lugar que merece, o da indignidade de se ver convertido en obxecto de sarcasmo, o da covardía de non se atrever a lidar con vinte anos de cárcere despois do xenocidio que avergoñou a Europa. A morte non debe servir para correr un respectuoso veo sobre a maldade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
20 votos
Comentarios

Xenocidas e a xustiza poética