Votación, mobilización, rebelión


Converter en rebelión ou sedición unha mobilización popular carece de sentido democrático, histórico e xurídico, pero é posible. As interpretacións restritivas de dereitos e liberdades son posibles. Converter unha mobilización en plebiscito tampouco ten xeito en democracia porque para iso existe o mecanismo de votación. Pactar un referendo, aínda con sete anos de atraso, é o único que parece ter sentido. Estanse iniciando procesos contra políticos polo gravísimo delito de rebelión, tan grave que xa levou a varios deles á cadea incondicional sen fianza no arrinque do proceso e outros están fuxidos para evitala. Non hai aínda logo verdade xudicial nin sequera mínima claridade, pois no tribunal que se ocupa dos políticos aforados as decisións están a ser sensiblemente diferentes ás do que os enviou á cadea sen fianza. O que non impide que nalgúns tribunais da opinión pública interpreten decisións preliminares como condena e dean por feito a sanción do delito de rebelión. Un pouco de perspectiva viría ben neste caso e contemplar o asunto con certa profundidade histórica pode ser cívica e democraticamente saudable.

Sendo España un Estado con tanto intervencionismo militar como Francia (non máis) pero máis guerras civís que ningún outro, tivo sentido que o Código Penal, dende o primeiro de 1822, dedicara moita atención ás penas por rebelión e sedición armadas.

No código de 1870 indicábase que cara os rebeldes e sediciosos «las intimaciones se harán haciendo ondear al frente de los sublevados la bandera nacional si fuere de día». E de noite con toques de tambor. Refírense sempre a acción violenta e armada, aínda que se ve que a guerra de bandeiras é tan antiga como as faccións.

O código penal dos revolucionarios demócratas usouse ate 1928 pero foi cambiado polas dúas ditaduras militares que o conculcaron. O actual código de 1995 define explicitamente a rebelión como violenta e pública.

Todos os códigos identificaron rebelión con acción armada. Banalizar este delito como se intenta, tendo en conta a recente historia de golpes de estado e rebelións militares de 1936 a 1985 ademais de afrontar ás vítimas vivas é puro negacionismo e pésima pedagoxía democrática. A paixón está a superar con moito a emoción que sempre acompaña á razón.

A relación entre Cataluña e o Estado español levará bo camiño cando se asuma que a forma de abordala hoxe vai ser a mesma que en 1977 cando a chegada de Tarradellas, despois do desastre electoral do franquismo (UCD-AP) en Cataluña nas eleccións de xuño. Aquilo, dirase, foi antes da Constitución. Si, e agora o que volve estar en discusión é precisamente un asunto constitucional.

A democracia ten un feixe de mecanismos infalibles para resolver os conflitos, porque está deseñada sobre a base da resolución pactada e pacífica de disputas pasadas para garantir dereitos e liberdades cidadás. Mesmo ten un mecanismo xenuíno cando fallan todos: votar.

Para iso se convocan eleccións cada catro anos e se adiantan cando é necesario. Votar unha decisión en referendo forma parte dese mecanismo de conformación da vontade popular.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
31 votos
Comentarios

Votación, mobilización, rebelión