O Toné


OToné é fabuloso. «Ninguén vive mellor ca ti», dígolle. El, con sorna, contesta: «E que eu non me entere!». Xa contei algunha vez que é home de talento. Na entrada da miña casa hai oito das súas plumillas de Verín: preciosas. Regaloume unha das probas orixinais. Nunca o olvidarei. Tanto talento, o do Toné, que me pregunto por qué non dedicou máis tempo ás artes. Quizá porque lle quitaban horas para divagar, falar, vivir. O seu maior talento, creo, é ser feliz (ou parecelo). Ás nove da mañá fai os encrucillados dos xornais, infórmase, fuma e contempla como se estira Verín. Ao mediodía toma un viño na tasquiña da Mercé acompañado de eximios contertulios. Un día teño que parar: estou seguro que o que eles dirimen supera en altura e humor e criterio ás tertulias afamadas do país. Están algúns dos xubilados máis notables do val: Pepe Nieto, Pepe Felisindo, Quinor, Cunino… acompañados doutros seres tranquilos que transmiten calma e paz con só miralos. Toné non aguanta moito nos faladoiros. Decontado cambia de bar para empezar tertulias novas. Fala con este e con aquel, aconsella, nunca se molesta, escoita educadamente: algo que non resulta fácil nestes tempos de móbiles e monólogos. Creo que Toné non ten móbil. Nunca llo vin. En realidade non o precisa. Quen queira encontralo ben sabe ónde e a qué hora. Eu dialoguei moito co Toné. E as conversacións privadas sempre resultaron máis ricas que as públicas. Hai anos, cando escribín a biografía de Borges (que me tivo con insomnio varios meses), pregunteille se el tamén tomaba pastillas para durmir. Miroume de arriba abaixo. Botou un sorriso. Levantou a copa de viño branco e dixo: «Neno, ¿paréceche pouco o que tomo?». Un home fabuloso.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
27 votos
Comentarios

O Toné