Escollendo universidade


Como sempre que comeza o curso as universidades son noticia. Milleiros de familias envían os seus fillos e fillas a facer unha carreira -así se chamaba- que comeza nos estudos universitarios. A carreira da vida arrinca nese momento vital para quen está en condicións de acceder á universidade e por iso é tan transcendente a decisión sobre onde e que estudar. Como cada setembro -e cada xuño- repítense os tópicos sobre titulacións máis e menos demandadas, saídas profesionais e outros de recente aparición: a suposta endogamia universitaria e a ausencia de universidades españolas entre as 100 primeiras do mundo nos rankings máis famosos.

O da endogamia acabou por converterse en lenda urbana para incrédulos, como aquela de que os xogos de rol son a causa de algúns estraños asasinatos, cando Dashiell Hammett nos aprendeu que sempre están relacionados co diñeiro ou co poder, que ven sendo o mesmo. A endogamia universitaria -etimolóxica e historicamente falando- era a da vella universidade na que familias enteiras ocupaban cátedras e construían sagas que ás veces -sobre todo despois da grande expulsión de 1939- estaban máis relacionadas coa seguridade dun emprego público que coa garantía do coñecemento. Confundir por preguiza ou interese o pasado co presente ou atribuír a outros os deméritos propios é práctica demasiado común cando a propaganda substitúe ao debate. O argumento da endogamia repíteo quen non cre na universidade nin a valora nin vai convertela en prioridade política. Quen reducen os orzamentos de I+D por debaixo da media europea. Tamén dalgúns universitarios arrepentidos ou despistados.

O dos rankings é un argumento aparentemente máis sólido que reafirma aos interesados en minorizar o papel das universidades e reducir os seus recursos, que ademais centra o problema nas universidades públicas. Ninguén agarda ver en posicións destacadas ás privadas españolas, nin sequera as bota de menos. Seguramente porque só se espera que a universidade dea -ou venda- un título para facer a carreira da vida. Tendo en conta que no mundo hai arredor de 22.000 universidades, segundo Webometrics (2014), que 11 universidades españolas (o 22 % das públicas, como lembraba aquí Jorge Mira) estean entre as 500 mellores do mundo en todos os rankings ten un significado difícil de disimular. Di moito a favor das universidades públicas onde poden estudar os nosos fillos.

Soa a preguiza intelectual que Carmen Vela, secretaria de Estado de I+D+i, insista no tópico sobre a non funcionarización da investigación científica, cando o 40 % do profesorado universitario non ten máis que contratos precarios. As universidades teñen moito que mellorar, pero en conxunto están a anos luz do mundo empresarial e o político en competencia. As súas virtudes foron construíndose dende a base mesma da educación primaria ao longo das últimas cinco décadas. Moito fixeron por elas aquelas mestras que como Alicia Jones foron quen de sementar futuro mesmo dende unha esquela -convertida en trending topic- con imaxinación, curiosidade, interese e coñecemento.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
25 votos
Comentarios

Escollendo universidade