O enterrador


Omeu avó era o enterrador de Verín. Oficio que herdou o meu tío Gerardo e que estaba destinado, por transmisión familiar, ao meu primo Gerardito. Non foi así. Co tío acabou a saga enterradora. Semellaba un personaxe novelesco. Era, el mesmo, unha novela. Cando viñeron os duques de Alba a visitar o castelo de Monterrei, o meu tío era un dos catro cigarróns que os acompañaron. El, cun cigarro na man e susurrándolle poemas de amor á duquesa. De mozo ía para futbolista profesional, pero unha lesión deixouno coxo. Camiñaba coa perna esquerda en arco e miraba con ollos de sedutor. O seu medio de locomoción era a bicicleta. Frecuentaba todas as tabernas e tiña no branco, tinto ou clarete, os seus aliados. Abusaba do viño con frecuencia e, cargado, enfrontábase con aqueles que lle sacaban medio metro e cincuenta quilos. Sentíase Luis Mariano e todas as noites cantaba Madrecita María del Carmen diante da casa da avoa, que non se chamaba Carmen, senón Araceli. Acababa a ronda cando dende a fiestra a avoa berraba: «Vaite para a cama, Gerardo». Del teño mil relatos sentimentais: porque moito o quería. E el a min, dou fe. Dende que comecei a escribir, coleccionaba todo o que saía do sobriño escritor na prensa. A súa casa era moi humilde. Unha cociña e un cuarto para durmir. Eu pasaba por alí nas vacacións. E así contemplaba cómo a morada estaba empapelada literalmente con fotos miñas. Dende o rodapé ao teito. Acabou colando nel, con pegamento, os meus rizos con aire a Maradona. Agora a súa casa está en ruínas. Roída polas hedras, herbas e silvas. Está a trinta metros da casa familiar. Cada día teño a tentación de saltar o muro. Non o fago. Teño medo de encontrar alí os meus restos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos
Comentarios

O enterrador