La Voz, Casares e outros bos e xenerosos


Onte, como cada ano, La Voz de Galicia agregouse á gran ocasión das Letras do país de Nós. Digo de Nós con maiúscula, incidindo na importancia do verbo sumar e na impiedade da resta e de todos os rancores e sectarismos. Digo tamén que o idioma é de todos, como Casares e a biografía asinada por Riveiro Coello que onte se presentou na rúa Tabernas, onde a Real Academia Galega ten a súa sede. La Voz, outra vez, fai da suma e de Galicia a súa razón de ser e estar. Ao longo dos seus cento trinta e cinco anos de historia contribuíu de modo determinante no progreso deste país e, polo tanto, da súa cultura e idioma. Non houbo un asunto concerniente á cultura galega que non tivese espazo no periódico. Dende a literatura incipiente e a lingua minorizada, cando había que remar río arriba, ata a normalización lingüística e as súas leis. Dende o oprobio e a marxinalización do noso ata a exaltación dos valores intrínsecos e diferenciais deste país espléndido. La Voz acolleu todas as voces e os máis grandes escritores galegos pasaron polas páxinas deste periódico. Non houbo na súa selección outro criterio, estou certo, que non fóra o talento e a pertinencia das súas ideas. Foi este diario a ágora pública onde se alzaron criterios e intelectos para derrubar o totalitarismo do pensamento único. Non importaron as ideoloxías, senón a agudeza e as razóns. Podería citar centos de homes e mulleres brillantes que deixaron pegada nestas páxinas, en galego e desde Galicia, pero hoxe quero centrarme no último dos grandes: Carlos Casares.

Insisto no aserto: o último dos grandes. E non vou facer referencia á súa obra literaria que, como un fractal, disemínase en múltiples tendencias ou labores. O sol do verán e Os escuros soños de Clío son para min as cimas da súa prosa, e penso que serán capaces de derrotar ao tempo, ese devastador das modas e da corrección política. Como columnista, aquí, fixo o seu lugar e edificou unha literatura propia e intransferible. Como xestor cultural e executivo das ideas, dotado de pulcras habilidades sociais, un home irrepetible (¡que necesario serías agora, Carlos!). Como orador, con Otero Pedrayo e Basilio Losada, o máis célebre entre os nosos. Todo virtudes. Porén hai unha que eu quero ponderar por riba de todas as demais: o seu talante. Chamémoslle «substancia Casares». Fixo da concordia e do diálogo, do consenso e da anuencia, verdadeiros sinais de identidade. Marcas que quería trasladar ao credo diario de Galicia. E aí radica a máis sublime das súas grandezas: era bo e xeneroso. Botámolo de menos. Polo seu afán e firmeza. Foi piñeirista cando ser piñeirista estaba prohibido. E tamén foi de Risco, absolutamente, un dos intelectuais máis excelsos de Nós e a quen unha parte dos xerarcas da cultura seguen a desprezar (definíndose a eles mesmos, non a Risco). Foi de todos. Por iso acabou escribindo en La Voz, e La Voz honrouno deixando en branco o seu espazo un día de marzo de 2002 e onte, con clamor académico, na rúa Tabernas. Sumar era o verbo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
20 votos

La Voz, Casares e outros bos e xenerosos