David Álvarez Carballido, in memoriam

OPINIÓN

02 feb 2017 . Actualizado a las 05:00 h.

Onte, 1 de febreiro, faleceu, aos 94 anos, na Fonsagrada, este nobre cidadán: exemplar certamente. Nacera en San Martín de Suarna, a sete quilómetros da vila, o 3 de setembro de 1922. Labrador e reloxeiro, emigrou á Arxentina no ano 1948, e pouco despois, espírito radicalmente antifranquista, ingresou no PC, organización que se beneficiou non só do seu abnegado espírito militante senón da súa bondade, da súa sinxeleza e das súas inquedanzas humanistas.

Regresou a Galicia en 1962 e non tardou en caer nas gadoupas da policía franquista de Vigo cando repartía unhas follas clandestinas escritas para que o Réxime non condenase a morte a Julián Grimau. Era o ano 1963, ano pródigo en protestas masivas en Europa e América a favor de Grimau, que Franco, frío e torpe, executou despois de torturalo asañadamente. Tamén Álvarez Carballido foi torturado antes de ingresar na prisión.

Desde hai anos, vivía na súa aldea de San Martín dedicado á lectura dos clásicos marxistas e doutros clásicos, falando das cousas da vida cos veciños e axudándoos, co consello ou co sacho, en canta tarefa era do seu solidario entender. Ninguén dicía, deste honorable cidadán, un mal adxectivo.