Unha iniciativa feliz


Feliz e intelixente. A memoria de Rosalía de Castro, a nosa primeira bandeira, logra unha vez máis o milagre de unir vontades arredor do que a súa figura significa: a existencia mesma de Galicia, da súa cultura e da súa dignidade colectiva, por riba de diferencias ideoloxicas, diferentes posicionamentos políticos, distintas maneiras de enxergar a realidade e mesmo distintos proxectos de futuro. Unha vez máis, álzase Rosalía coma un xigante para protagonizar un xesto aparentemente ben pequeno, case doméstico poderiamos dicir: poñerlle nome a un aeroporto. Tan aparentemente pequeno e, non obstante, tan significativo.

Un dos portais de acceso ao país, o da capital de Galicia, anuncia polo mundo adiante non só o nome dunha escritora, que hai moitas, mais o nome da nosa voz fundacional, a voz que na segunda metade do século XIX recupera a dignidade da que falabamos antes: a palabra dos nosos avós e dos nosos bisavós, a palabra humilde da tribo silenciada, voz de muller, orgullo do que podemos presumir polo mundo e a historia. O próximo 24 de febreiro cumpriranse 180 anos do nacemento de Rosalía de Castro en Santiago de Compostela, cidade na que vivíu a súa mocidade e onde deu os primeiros pasos arredor da cultura (como actriz, por exemplo), onde forxou as primeiras amizades, e á que volvería despois tantas veces, na compaña do seu home, Manuel Murguía, e da sua familia. Non foi o único lugar que habitou: Madrid, Vigo, A Coruña… mais sen dúbida é a cidade simbólica dese soño común, que mesmo xa daquela trascendera as fronteiras administrativas do país e dera froitos na Galicia exterior, en Cuba principalmente. E a Santiago volveron os seus restos despois de morta, en 1891, nun dos acontecementos multitudinarios da cultura participada pola xente do común. Pero o que máis atención a aplauso merece da iniciativa do Concello de Santiago, que deberán facer agora súa a administración central e a empresa que xestiona os aeroportos, non é tanto a idea de poñer o tal nome como a resposta practicamente unánime das forzas políticas e mesmo de institucións civís, atrévome a dicir que do conxunto da sociedade galega. Hai territorios simbólicos no que nos recoñecemos por riba de diferencias, como dixen antes, propias por outra banda das sociedades complexas e desenvolvidas. Tampouco é a primeira vez que se homenaxea administrativamente a figura de Rosalía (selos de correos, billetes de 500 pesetas, espazos públicos, centros docentes), mesmo nos ámbitos da globalización (o portal de Google no ano 2015). Mais o que de verdade resulta emocionante é esa resposta social unánime. Emocionante e, ¿por qué non dicilo?, en gran medida previsible, o que nos honra. O aeroporto de Bologna, en Italia, leva o nome de Guglielmo Marconi. O de La Habana chámase José Martí. Non abundan os nomes de poetas ou personalidades da cultura. A meirande parte dos aeroportos bautízanse con nomes de políticos, mesmo a risco de convertérense en flores caducas, ou discutibles. Neste caso Rosalía, máis viva ca nunca, é de todos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos

Unha iniciativa feliz