Déixao ir


Afin de ano é nostálxica por definición. Algo morre. O tempo pasa. A vida cóntase por nadais pasados que sempre parecen mellores porque xa están medio esquecidos. Os balances xorden coma o po que se ergue no ar a modo de obituario de actores, estrelas do rock, grandes escritores, mulleres asasinadas, amigos que se foron; e entre ese po morriñento agroman os proxectos de estrear un ano a lembrar que a vida esmaga o que xa foi, porque, en fin, todo tempo pasado foi peor.

Quizais é temeridade de optimista, pero polo menos eu sigo viva. A min non me matou o meu home nin me queimou viva unha fogueira acendida despois de que me cortasen a luz; e penso nun ano novo sen George Michael ou sen Prince, pero con Madonna aí para lembrarnos que sempre nos quedará o corpo que esperta grazas ao rock, e os poemas que escribiu Leonard Cohen, a utopía da revolución e a posibilidade de atreverse a exercer a liberdade absoluta, e tamén os libros que aínda temos que ler e que escribir, e o mundo por coñecer que aparecerá, sen saber moi ben como, un bo día do 2017, un día no que xa ninguén lembrará ese 2016 nefasto dos Trumps e dos artistas mortos. Sempre hai un día do ano novo no que xorde a vida inesquecíbel e arrebatadora, esa que lle dá sentido a que sigamos aquí, deixando que o tempo pase e agardando intrigadas non se sabe moi ben o que.

Non son eu de aferrarme ao pasado, así que a fin de ano me parece mellor momento para facer proxectos. Porque o 2017 tamén será un ano terríbel pero... sempre nos quedará o 2018 nesta espera ilusionada de que o mellor sempre está por vir.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
17 votos

Déixao ir