Escribir no vento


Só por iso merece un Nobel: lograr que non sexa unha cuestión de iniciados e culturetas ter lido o gañador do Premio Nobel de Literatura. Desde California a Osaka e desde Helsinki a Tombuctú, calquera che di de memoria uns versos de Dylan; calquera namorou compartindo nunha cea as súas cancións; calquera cantou a Dylan no coche cos seus pais primeiro e cos seus fillos despois; calquera puido aprender a tocar a guitarra, a escribir poesía, a axustar letras a melodías grazas ao talento absoluto de Bob Dylan. Logo a literatura non era iso? Non era deixar sementadas as nosas verbas para que o vento as espalle e caian coma o orballo sobre os demais? Non era ser quen de conquistar corazóns a través de historias? Non era aspirar a que o universo enteiro caiba nun verso?

Os sisudos nobelistas deben de estar rachando as vestiduras. Eses que agardan cunha unidade móbil á porta da casa o sinalado xoves de outubro estarán ao borde do colapso, pensando que a Alta Literatura caeu desde o Parnaso para esnafrarse no lamacento chan do rock and roll. Mais non é arte todo o que reloce. Os premios teñen a capacidade de prestixiar o que tocan, pero tamén corren o perigo de esnaquizarse contra o elitismo. O Nobel, ás veces, parece vivir nunha dimensión distinta á desa xente que le máis do que nunca leu e que accede ás artes a través de todo o que se ve, se escoita e se toca. E Dylan está aí (xa estaba hai décadas) onde ata agora non estaban nin a Academia Sueca nin esoutros premiados que a miúdo confundían ter o Nobel con ser un gran escritor. Porque, por sorte, hai máis bos autores ca premios (velaí o consolo que nos queda ás mediocres); pero poetas coma Bob Dylan só hai un.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos

Escribir no vento