Da vida exuberante que hai na lingua


Dicía Celso Emilio que falaba galego porque si, porque lle petaba, porque quería, porque lle daba a gana. Tratábase diso, e, por dicilo así de claro, eses versos son a defensa da lingua máis famosa de Galicia. Para el a cousa era simple. Despois, por suposto, viñan as connotacións, a loita, a defensa da cultura, o amor polas tradicións, a identidade, a conciencia de clase e unha chea de ideais aparellados a esa lingua galega que, en fin, saía porque si, coma un manancial puro que abrolla pola boca para dar vida. Velaí a fermosura, e mais a outra vida que xurdiu desta, coma nun invernadoiro cargado de abonos, luz e insecticidas inventados pola vontade libre dos galegos: as editoriais, os novelistas de éxito, o galego no ensino, os neofalantes, a Lei de Normalización Lingüística, a santificación do Día das Letras. Hoxe non é día de falar das contas pendentes, senón do verdor exuberante que medrou tropicalmente porque o galego, de súpeto, agromou libertario de dentro de moitos que o tiñan agachado. Deulles a gana. Claro que si.

É unha lección contra os pesimistas. Se a moitos lles petou rescatar o galego daquela, ¿por que deixarmos hoxe que este burato lento polo que pinga a vida da lingua galega sexa irreversíbel? Non. Somos exército quen non nos conformamos. Mentres nazan nenos aos que cantar arrolos imposíbeis de traducir, mentres abonemos os regos nos que nace a lingua coa que hoxe poidamos contar que somos libres e orgullosos de nós, haberá alguén a quen lle pete falar galego. Porque si. ¿Por que non?

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
21 votos

Da vida exuberante que hai na lingua