¡Presidente, presidente!


Aquelas mulleres, cos rulos postos, estaban francamente preocupadas polas olleiras de Felipe González. «Moito me gusta ese home», dicían. Era o 86 e o presidente agarimaba o atractivo sen fin dalgúns homes que pasan dos corenta e gozan da erótica do poder. Alí estaban, falando de política no portal. Ulían a laca de unllas e ao perfume que os maridos lles mercaban por San Valentín. Arranxábanse para eles e estaban impecábeis cando chegaban. Un día, unha dixo: «¿Se Felipe nos morre, que vai ser de nós?». Despois houbo uns Reis nos que o agasallo obrigado foi o secador, e todo mudou. Chegaron os estilismos baratos e resistentes, ideais para estaren fabulosas agardando polo home. Foi así como a política esmoreceu, ao tempo que a democracia deixaba de ser os zapatos novos das nosas casas. Axiña, os GAL, os amaños e a decepción daquelas socialistas convencidas que namoraran de Felipe coma de Marcelo Mastroiani, e desnamoraron por exceso, coma nos seus longos matrimonios que, grazas a ese seu heroe doutrora, acabaron en divorcio.

Ás veces sinto nostalxia daquel socialismo sentimental. Os políticos eran auténticos mesmo cando se corromperon, e iso gustáballes ás mulleres. Non sei en que momento o poder se converteu en bempensante. Infantil. Con tipos que non teñen nin media labazada, nin pagan a pena da paixón das amas de casa. Aburridos e desesperados. Calquera das miñas veciñas podería espetarlles: «Vouche dicir eu como se goberna España».

Deberiamos deixarnos de secadores e volver aos rulos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
32 votos

¡Presidente, presidente!