Mudar o mundo


Perdoen que, en plenas eleccións, o corpo me pida falar de xoguetes. Será que unha, aburrida por este xogo de nenos grandes no que predomina o macarrismo de recreo, bota en falta aquelas evasións infantís nas que as eleccións a delegado de clase eran a única democracia coñecida. Xa daquela gañaba sempre o máis caradura, o máis guapo ou o que máis caramelos repartía. Normalmente, o máis listo nin sequera se presentaba. E tampouco había candidatas. Foi daquela cando me afixen a que nunca gañaran os meus.

Naquel tempo en que presidir a clase era sinónimo de triunfo social, as nenas peiteabamos bonecas mentres os nenos xogaban ao fútbol. Os xoguetes tiñan sexo, igual cá nosa roupa e a nosa forma de falar e de movernos. E só o cuestionábamos cando nosoutras lograbamos coller unha pelota. Eles nunca xogaron ás bonecas connosco.

Onte volvín sentirme así, como cando era nena e a vida consistía en peitear bonecas e roubar balóns. Estaba nunha xoguetería na que había unha zona rosa para finas e delicadas nenas que xogan a coidar bebés e facer comidas, e unha zona azul para intrépidos rapaces que queren ser exploradores e superheroes. Volvín aos oito anos, en fin, cando me vin rodeada de hipocrisía. Por sorte volvín en min. Unha nena algo resabiada lía en alto a carta aos Reis. «Púxenlles aquí un disfraz de Batman, mamá», dixo toda chea de razón. E o seu irmán pequeno, xogando cuns cacharros, prometeunos a todos unha sopa para cear. Cando estes teñan idade de votar, ao mellor mudan o mundo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos

Mudar o mundo