Fáltanme palabras


Cando ocorre unha desgraza aérea, non podo evitar pensar nos meus tíos avós, Jesús e Lola. Nos tempos da emigración intercontinental, aló se lles foi unha filla a Venezuela. Cando os fixo avós, prometeu levarlles os netos. Era unha necesidade satisfacer o desexo, por iso colleu un avión con eles e a sogra o 13 de agosto, vésperas da festa grande da vila. Era unha sorpresa coa que levaban tempo soñando. Estupenda ocasión para xuntar á familia! O avión estrelouse en Montrove, a 2 quilómetros do destino, e o irmán da miña avoa o máis que puido foi identificar os corpos.

Xéaseme a alma cada vez que o penso. Pero nunca sentín sensación de asfixia coma onte ao descubrir que a traxedia aérea que acabamos de vivir nos Alpes puido evitarse.

Coa palabra traxedia quedo curta. Fáltanme os apelativos. Como describir semellante acción e actitude? Non teño palabras. De onde saca alguén tal cantidade de frialdade para pecharse na cabina e provocar un feito atroz coma este? Quen é capaz de amosarse impasible ás preguntas desde o control, calar, e respirar tranquilamente?

Que tipo de mente (demente) pode construír un mal dese calibre, conscientemente? Impediu o acceso ao piloto e activou o botón da morte e desgraza aseguradas. Nin sequera ao escoitar os berros dos pasaxeiros e da tripulación se lle activou a alarma da cordura. Quizais tamén el é vítima por perder o xuízo.

O tío Jesús (case cen anos) aínda camiña ergueito despois dun pau na vida coma aquel. Difícil crer que se poida sobrevivir a esa dor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
34 votos

Fáltanme palabras