De novo con Filgueira


Un humanista como Xesús Ferro Ruibal ensina sempre, aínda que non o procure. Debemos agradecerlle o seu artigo do día 2 neste xornal, que nos ilumina sobre algo do que moitos non tiñamos noticia: que entre tantos saberes e capacidades súas, tamén Filgueira foi un adiantado, e un innovador, no teatro escolar galego.

O ano dedicado a Filgueira vai axudar a completar unha figura xigante da nosa cultura, aínda embazada por cuestións políticas mal asimiladas, axuizada sen perspectiva histórica e tamén con manifesta ignorancia da realidade, cando non por interesada terxiversación desta. Noticias como as do artigo de Ferro Ruibal, e outras debidas ao profesor Alonso Montero demostran que Filgueira é personalidade cultural aínda por descubrir, ao menos en tenzas que deica agora non teñen sido esclarecidas.

Unha das razóns, entre outras, para cuestionar a idoneidade de Filgueira a estes fins ten sido ao meu ver o descoñecemento da súa obra, complexa, variada e especializada. Por iso, poucos teñen chegado a ela e non moitos se terán feito unha idea de conxunto da mesma. ¿Haberá moitos que teñan coñecemento cabal, senón de toda, da maior parte dela?

Desconcerta a quen teña unha idea de país, e non o conciba como un gueto que se trate de xustificar racionalmente, que unha cultura con tantas pexas, atrancos e limitacións como a galega se poida permitir o luxo de ignorar -e aínda de aldraxar- a figura tan senlleira, complexa, rica e esclarecedora.

Todos os males proceden da ignorancia, dicía Sócrates. Pero tamén é certo que a ignorancia acostuma ir emparellada coa ousadía. Só así se explicarían as actitudes inquisitoriais e excluíntes con Filgueira que proveñen de sectores minoritarios ou marxinais da sociedade galega. Vaia maneira de facer país.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos

De novo con Filgueira