A historia do sosias


P or estraño que pareza, en Marrocos acaban de meter tres anos preso a un home por parecerse a outro. O condenado é Nabil Sbai, de trinta anos, vendedor de coches en Rabat. Un tribunal de Tetuán declarouno o martes culpable de «usurpar a identidade dun alto responsable do país». A sentenza intenta manter o segredo de quen é o imitado, pero mirando ao home está claro que se trata do rei Mohamed VI.

O caso é que este tal Sbai non só presenta un enorme parecido físico co monarca senón que ademais vestía igual, cos mesmos traxes e as mesmas gravatas, a mesma marca de lentes de sol. Como vendía coches, podía permitirse levar vehículos de alta gama como os que conduce o rei, e así se daba paseos no seu BMW descapotable pola parte de Fnideq. El di que non había mala intención, que simplemente ten os mesmos gustos que o soberano -que, tratándose de roupa cara e coches de luxo, son gustos, efectivamente, bastante estendidos. O que pasou foi que un día di que se empezou a decatar de que a xente o saudaba con reverencia ao pasar co seu descapotable e el, por educación, non facía senón devolver o saúdo. A base de ver a Mohamed VI na televisión a todas horas, o saúdo foille saíndo idéntico: un movemento da man sobre o eixo do pulso inmóbil, parecido ao que fan os nenos pequenos desde os cochiños de bebé. Mesmo os policías de tráfico, convencidos de que tiña que ser o rei de incógnito, abríanlle o paso coas sereas postas. Ata que alguén o desenmascarou e agora ao home aplícaselle esta estraña lei que, de existir por exemplo en Las Vegas, enchería as prisións de xente parecida a Elvis Presley.

Sendo xustos, enténdese o pánico do monarca. Igual que nos contos infantís hai que poñerlle un armiño e unha coroa a un rei para que se saiba que o é, hoxe en día o rei absoluto é un traxe, un coche, uns complementos determinados, unha forma de saudar e a reacción da xente a todas esas cousas. É un poder baseado na singularidade dunha aparencia, como un bolso de Louis Vuitton permanentemente ameazado pola piratería e a competencia desleal.

O que non nos conta a prensa marroquí é a maneira como se descubriu finalmente todo. É unha pena porque este é sempre un momento clave nas historias de sosias e dopplegänger. Así que non sabemos se foi por algunha marca secreta que o imitador tiña ou non tiña nalgunha parte do corpo, ou se foi un reloxo que portaba e resultou ser do top manta. En todo caso, eu miraría ben, non foran meter preso ao rei lexítimo e teñan agora no trono alauí a un vendedor de coches usados. Dígoo, porque isto é o que sucede case sempre na abundante literatura de ficción que hai ao respecto, e que tamén é unánime noutro punto: en que o cambio tende a ser para ben porque o sosias resulta que goberna mellor que o monarca orixinario, como en O príncipe e o mendigo de Mark Twain ou no Prisioneiro de Zenda de Anthony Hope.

Se a min me tocase escribir o final desta historia tamén seguiría as regras do xénero. Faría que os dous homes se cruzasen nunha sauna, ou bañándose á fresca sombra do iate dun rico. Ao saír do vapor ou da auga, despois dun momento de desconcerto, un fai que arresten ao outro como impostor, sen que o lector saiba quen é quen. E acabaría logo cunha escena moi fantasiosa na que o rei establece unha democracia plena en Marrocos. Entón alguén, un criado ou un embaixador estranxeiro, fixaríase en que o monarca ten unha pequena marca de nacemento xusto detrás do lóbulo da orella. Unha marca que antes non estaba aí. E non diría nada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos

A historia do sosias