H i xente que non dorme cada noite debido á presión laboral. Tarda horas en descomprimir, e mentres, vaille dando voltas á cabeza, configurando, inconscientemente, o seguinte día de traballo. Sen parar un segundo.
Tamén estamos os que non conciliamos o sono mallados física e psicoloxicamente por non ter en que empregar o día. O tic tac do reloxo únenos a ambos, separados na distancia e unidos nas preocupacións, tan dispares e tan iguais.
Aos que non temos oficio (e polo tanto, beneficio), ¿que nos queda? Non desesperar. Coma fixeron tantos antes ca nós, en épocas ben complicadas.
A pasada madrugada dei en pensar no que nos queda. Non hai traballo, e sobra a frustración. Non hai ingresos, e desbórdanme a cantidade de cousas que supoñen un gasto.
Quédame o sorriso da miña nena. O balbucir que me esperta cada día, e a moitas horas na madrugada. Queda aínda a voz do avó soando dentro, por máis que se apagara hai xa tempo. E os seus ollos aloumiñándome. Quedan as mans da madriña, retorcidas pola vida. E as súas caricias. Queda o bico que me daba mamá con olor a café cando marchaba ao traballo e eu topeneaba enferma na cama. Quedan as apertas de papá, todas. A luz branca atravesando as cortinas cando tiña febre. Miña irmá medrou, e agora cóidame ela a min.
O que nos queda, a raíz, a casa. Os olores amados. O que nos fai ser o que somos. Nin títulos nin certificados. A pel. O sangue que nos corre polas veas. Os sentimentos que nos moven.
Iso queda. O que me (con)move. A esencia. Eu.