Díaz Castro: luz e sombra radiantes


Benia á Real Academia Galega -no seu conxunto, nos que o votaron e nos que non- porque acaba de facer xustiza poética con Xosé María Díaz Castro. O homenaxeado nas próximas letras patrias naceu en 1914 no Vilariño, parroquia dos Vilares de Parga, Guitiriz. Fillo de labregos, terceiro de catro irmaus, foi á escola en zocas e axiña gañou sona de agudo e aplicado. Con quince feitos ingresou no Seminario de Mondoñedo, onde coñeceu a Aquilino Iglesia Alvariño, un lustro máis vello e a quen tería sempre por mestre e amigo certo. Publicou daquela o primeiro poema -en castelán, na revista Lluvia de rosas de Tarragona-, foi compondo un par de cadernos, Follas verdes e Follas ó vento, perdidos segundo contaba, e dirixiu unha revista «manuscrita, na que colaboraban varios compañeiros». En 1936 é chamado a filas, pola súa quinta, e logo dunha durísima participación na fronte de Asturias, pasou a guerra no Hospital Militar de Pontevedra. No 39, tras unha fonda crise espiritual, volta ó Seminario, abandonándoo de contado. Escríbelle a Aquilino e incorpórase como docente ó León XIII de Vilagarcía, colexio dirixido polo de Abadín. En 1946 acada, nos Xogos Florais de Betanzos, a flor natural por El cántico de la ciudad e mailo premio en galego por Nascida d?un soño. Cursa Filosofía e Letras e, no 48, asenta en Madrid. Alí estuda idiomas e traballa como tradutor, sucesivamente, no Ministerio de la Gobernación, Instituto de Cultura Hispánica e Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Colaborador de Alba, a solicitude de Paco del Riego, envía textos para o IV volume da Escolma. Por fin, no 61, sae do prelo de Galaxia Nimbos, luz imprescindible, cume da poesía. Verqueu -ó castelán e ó galego- a Rilke, Yeats, Whitman, Chesterton? e fixo crítica en La estafeta literaria e Ínsula. Escribinlle en 1981 co prego dun poema para Dorna, respostoume adxuntando tres inéditos. Fomos moi bos amigos ó longo da súa derradeira década. Conservo, entre outros papeis, as galeradas da segunda edición de Nimbos (1982), corrixidas do seu puño e letra. É a que vale. Entrañable, nada solemne nin finchado, sabía o que valía, gababa pouco, calaba moito. Atrévome a propor, inimigo como Díaz Castro era da literatura nunha lingua cha, acastrapada, que o 2014 sexa o Ano da Calidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos

Díaz Castro: luz e sombra radiantes